اروپای واحد پس از پیمان لیسبون

سرانجام پس از کشمکشهای زیاد مقامات جدی اروپای واحد انتخاب شدند.در این میان نامی از تونی بلر نخست وزیر سابق انگلستان مشاهده می شود.بر این اساس نخست وزیر بلژیک به عنوان نخستین رئیس اتحادیه اروپا و “کاترین اشتون” به عنوان وزیر امور خارجه این اتحادیه انتخاب شدند. سران۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا با گردهمایی در شهر بروکسل “هرمان وان رامپوی” را به عنوان نخستین رئیس اتحادیه اروپا و “کاترین اشتون” را به عنوان وزیر امور خارجه این اتحادیه انتخاب کردند.نخست وزیر سوئد که کشورش هم اکنون ریاست دوره ای اتحادیه اروپا را برعهده دارد، انتخاب هرمان وان رامپوی را به عنوان نخستین رئیس و “کاترین اشتون” را به عنوان وزیر امور خارجه این اتحادیه در یک کنفرانس مطبوعاتی و پس از برگزاری نشست سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا اعلام کرد. هرمان وان رامپوی نخست وزیر۶۲ ساله بلژیک از ژانویه سال۲۰۱۰ فعالیت خود را به عنوان نخستین رئیس اتحادیه اروپا آغاز می کند و دوره ریاست وی دو سال و نیم خواهد بود. کاترین اشتون۵۳ ساله رهبر پیشین جناح اکثریت در مجلس اعیان انگلیس به عنوان وزیر امور خارجه اتحادیه اروپا جایگزین “خاویر سولانا” خواهد شد.پس از امضای معاهده لیسبون توسط رئیس جمهوری چک و قطعی شدن اجرای قانون اساسی جدید اتحادیه اروپا، تلاش کشورهای انگلیس، فرانسه و آلمان برای تصاحب دو کرسی جدید این اتحادیه افزایش یافت.با این حال فرانسه و آلمان در رویکردی مشترک و در مخالفت با انتخاب “تونی بلر” به ریاست اتحادیه اروپا که به شدت مورد حمایت دولت انگلیس بود، خواستار انتخاب فردی برای این سمت از یک کشور کوچک عضو این اتحادیه شدند. هم اکنون دغدغه های زیادی در اروپای واحد وجود دارد که مهم ترین آنها “عدم ا رتباط میان اتحادیه اروپا و مردم “است. برگزاری انتخابات پارلمانی اخیر اروپا نشان داد که شهروندان اروپایی از تزویر و نیرنگ افرادی مانند مرکل و سارکوزی به ستوه آمده اند. اروپای واحد یکی از بدترین وسخت ترین شکستهای تاریخ خود را در برابر مردم و شهروندان اروپایی تجربه نمود.رقم خوردن پایین ترین میزان مشارکت شهروندان در انتخابات پارلمان اروپا شوک سختی را به مقامات سیاسی کشورهای عضو اتحادیه اروپا وارد نموده است. هم اکنون مقامات اروپایی فاصله موجود میان ملتها و دولتهای اروپایی را یکدیگر راحس نموده اند اما مسئله اصلی اینجاست که این شخصیتهای اروپایی چگونه می خواهند با چنین حقیقتی برخوردنمایند؟آیا غرب پس از تجربه چنین شکست سختی می خواهد بار دیگر به تولید مفاهیم تزئینی و مداخله گرایی در امور داخلی دیگرکشورهای دنیا بپردازد و خود را از شرایط فعلی نیز تهی تر کند؟گویا شواهد و مستندات موجود موید چنین مسئله ای است!حتی کشورهایی که طی سالهای اخیر به اتحادیه اروپا پیوسته اند نیز نسبت به سرنوشت سیاسی اروپای واحد کوچکترین احساس مسئولیتی ندارند و این برای مدعیان دموکراسی در غرب یک فاجعه محسوب می شود. در صورتی که اتحادیه اروپا بخواهد همان راه گذشته خود را ادامه دهد،تصویب پیمان لیسبون کوچکترین تاثیر و اهمیتی نخواهد داشت. بی تفاوتی شهروندان کشورهای اروپای شرقی نسبت به انتخابات پارلمانی اروپا مسئله ای نیست که با سادگی بتوان از کنار آن گذشت.حتی کشورهایی که به تازگی به اروپای واحد پیوسته اند نیز علاقه ای نسبت به شرکت در این انتخابات نداشته اند .به عنوان مثال در اروپای شرقی از هر۵ نفر یک نفر به پای صندوقهای رای رفته ا و این آمار از سوی شبکه های تحلیلی و خبری غربی به عنوان یک فاجعه محسوب شده است.گزارشهای ارائه شده در خصوص انتخابات پارلمانی اروپا و نحوه برگزاری آن در کشورهای اروپای شرقی موید همین مسئله است: “در کشورهای دموکراتیک اروپای شرقی شرایط انتخابات بدترین شکل را داشت. این طور به نظر می رسید که اصلا هنوز این برای آنها روشن نشده است که تا چه حد پارلمان اروپا در تمام زمینه های زندگی آنها مهم است.” آیا غرب در چنینی شرایطی می تواند از اروپای واحد سخن به میان آورد؟ آیا تصویب پیمانی مانند پیمان لیسبون می تواند اروپای واحد را از بحرانهای موجود نجات دهد یا اینکه همچنان شاهد گسستگی ملتها و دولتهای اروپایی خواهیم بود؟ در نهایت اینکه “اروپای واحد”هنوز مجموعه ای مستقل نیست و همواره تحت تاثیر بازی ایالات متحده آمریکا و روسیه قرار دارد.به عبارت دیگر،کشورهای اروپایی میزبان جنگ قدرت میان کاخ سفید و کاخ کرملین هستند و به عنوان متغیری ثابت و تعیین کننده در معادلات امروزی جهان کارایی ندارند.همین مسئله سبب رویگردانی ملتهای اروپایی از اروپای واحد و بی تفاوتی آنها نسبت به سرنوشت این مجموعه گردیده است.