اصولگرایان تازه، اصولگرایان کهنه اند

این روزها، روزهای عجیبی در عالم سیاست است و شاید بیراه نباشد اگر بگوییم سیاسیون ایران هیچ گاه تا این اندازه در افکار خویش غوطه ور نبوده اند، فکر سیاسی اکنون لعبتی گرانبها است که سخت به کار می آید. این نگاه اما از پس انتخاباتی پدیدار شده که حتی بدبین ترین نیروهای سیاسی اعم از کنشگرانی چون فعالان حزبی و تماشاگرانی همچون روزنامه نگاران در درون نظام و حتی عناصر بیگانه و ضدانقلاب برخلاف آنچه بسیار گفته می شود که حوادث پس از انتخابات محصول برنامه ریزی های بلندمدت آنان بوده است، تصور هم نمی کردند به سرنوشتی اینچنین دچار شود؛ انتخاباتی که هفت ماه پس از برگزاری هنوز هم محل مناقشه نیروهای سیاسی در کشور است. ذکر این مقدمه البته نه از آن روست که این امکان وجود داشته باشد که کسی از اوضاع سیاسی این روزهای ایران بی خبر باشد- چه آنکه کم توجه ترین شهروندان ایرانی به سیاست نیز اکنون مدتی است که تماشاچیان عالم سیاست هستند- بلکه تنها و تنها به این دلیل است که حالا نظاره گران سیاسی به خوبی دریافته اند از دل انشقاق گسترده اصولگرایان که محمود احمدی نژاد رئیس دولت دهم آن را در چهارمین روز پنجمین ماه سال ۸۴ کلید زد طیفی تازه در حال به وجود آمدن است و مترصد فرصتی برای اعلام قطعی حضور. محمود احمدی نژاد را آن زمان که برآمد کمتر کسی می شناخت. او از خاستگاهی پا به عرصه سیاست نهاد که حتی اصولگراترین اصولگرایان نیز آن را فراموش کرده بودند. در عین حال اما هیچ کس هم نمی دانست که به زودی همین چهره نه چندان نام آشنا خواهد بود که اصولگرایان را به چند دسته متفاوت تقسیم می کند و انشقاق را در میان آنان پدیده یی عادی می سازد. روزگاری بود که هم قطاران دیرپای احمدی نژاد حتی تصور انشقاق هم نمی کردند و جز به وحدت راه را گشوده نمی یافتند. اکنون اما ماجرا مسیری دیگر یافته است و به نظر می رسد بزرگان جناح راست در مسیر تازه یی افتاده اند.پیدایش دسته تازه اصولگرایان در شرایط حاضر اگرچه بدون شک در میان حامیان دولت پذیرفتنی نیست اما نظاره گران سیاسی بسیار هوشیارتر از آنند که به ضرب و زور تکذیبیه ها و سخنرانی ها باور کنند که اصولگرایان چند دسته نشده اند و همچنان بر مدار وحدتی هستند که در سال های ریاست سیدمحمد خاتمی بر دولت در میان خود داشتند.این دسته اما چیست، از کجا پدید آمده و راه به کجا می برد؟ محمدباقر قالیباف یک چهره اصولگراست آنچنان که محسن رضایی نیز هست. علی لاریجانی هم از این قافله مستثنی نیست. اینان از جمله چهره های اصولگرایی هستند که در دو سه سال اخیر آوازه انتقادشان از دولت اصولگرا به گوش همه رسیده است. اینها البته جزء شاخص ترین چهره های منتقد دولت هستند زیرا در غیر این صورت اگر بنا باشد اصولگرایان منتقد قوای اجرایی را نام ببریم، از اسامی آنان که البته جملگی چندان ناشناس هم نیستند، سیاهه یی پدید خواهد آمد که شمارش آن سخت است.از این سه تن، اولی در خیابان بهشت استقرار دارد و از سال ۸۴ تاکنون سودای پاستور در سر می پرورد. متروی تهران آخرین دستمایه جدال او با رئیس دولت بوده است.دومی یکی از سه رقیب احمدی نژاد و البته تنها رقیب اصولگرای وی در انتخابات ریاست جمهوری دهم بوده است که آخرین جدالش با نزدیکان دولت بر سر نامه یی است که خطاب به مقام معظم رهبری بر سر موضوع بیانیه هفدهم میرحسین موسوی نوشته است. نزدیکان آقای احمدی نژاد اکنون رضایی را دیگر اصولگرا نمی دانند اما بر کسی پوشیده نیست که رضایی از بسیاری از آنان اصولگراتر است.سومی نیز اکنون یکی از دو برادری است که هدایت دو قوه از سه قوه حکومتی را در اختیار دارد. فاصله اولین و آخرین اصطکاک علی لاریجانی با محمود احمدی نژاد فاصله زیادی نیست؛ فاصله یی از برکناری لاریجانی از دبیری شورای عالی امنیت ملی تا اعمال نظری که او در موضوع تصویب لایحه هدفمند کردن یارانه ها در مقام رئیس مجلس هشتم کرد. اگرچه لاریجانی رئیس مجلسی است که منتقدان می گویند در تاریخ مجالس جمهوری اسلامی به همراه مجلس هفتم جزء کم توان ترین مجالس در برابر خواست ها و اراده های دولت به شمار می آید.این سه تن اما اکنون در نقطه راس هرمی هستند که به مشاورت و همراهی جماعت پرشمار دیگری حالا در پس انتخابات ریاست جمهوری دهم مشغول بازتولید گفتمانی تازه از اصولگرایی شده اند. اصولگرایی آنان اصولگرایی بر مدار میانه روی و مداراست که بنا دارد حقوق منتقدان را نیز به رسمیت بشناسد هرچند هنوز از کم و کیف آن اطلاع چندانی در دست نیست. محمود احمدی نژاد چنان بحرانی در صف اصولگرایان درانداخته است که آنچنان که هرکس با او نیست، بر اوست؛ همان سان نیز هرکس از او فاصله می گیرد یا در طلب اصلاح طلبی برمی آید یا در صف اصولگرایانی جا می گیرد که دیگر نمی خواهند با سنگ دولت محک بخورند.این طیف تازه از اصولگرایان شاید اکنون دارند به شرایطی نزدیک می شوند که پس از گذشت یک سال از ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد آرزو می کردند زودتر این شرایط محقق می شد تا بار دیگر اصولگرایی به اصولگرایان برسد. باید گفت اصولگرایان تازه، اصولگرایان کهنه اند، همان ها که روزی محافظه کار خوانده می شدند. هرچند هنوز هم هیچ کس نمی تواند محمود احمدی نژاد را از اصولگرایان جدا بداند، جز خودشان.