با بچه‌ها دیدن، از بچه‌ها شنیدن

تلویزیون می‌تواند ابزاری ارزشمند برای پر کردن اوقات فراغت باشد چرا که پس از درس و مدرسه،او به فعالیتی آرامش بخش برای دریافت نیرو و انرژی بیشتر نیازمند است که، تلویزیون می‌توانداین نیاز را برآورده کند. این کارکرد می‌تواند در برنامه‌هایی که مبتنی بر شناخت و درک انسان در سنین کودکی است،جنبه اثرگذاری فراوانی داشته باشد و می‌تواند پاسخگوی بسیاری از نیازهای کودکان شود. با توجه به این نکته که کودکان از طریق برنامه‌های تلویزیونی چیزهای زیادی می‌آموزند و دائم در مسیرگرفتن اطلاعات از این مدیوم هستند به طور مثال درباره زندگی، چگونگی برخورد با مشکلات و چگونگی رفتار در شرایط مختلف. به همین دلیل برنامه سازان کودک و نوجوان باید از حساسیت بالاتری در این زمینه برخوردار باشند تا تلویزیون بتواند در رسیدن به اهداف خود و خانواده‌ها موفق‌تر شود.زیرا این رسانه در دنیای امروز کارکردی بس بالاتر از سرگرمی صرف دارد و در شکل دهی ذهن کودک در ارتباط با خانواده و اجتماع نقش بزرگی ایفا می‌کند و می‌تواند با پرداختن بر ارزشها،کودکان را برای درک و فهم بهتر و واقعی‌تر از زندگی کمک کند. کیفیت برنامه‌های کودک همیشه از دیدگاه‌های مختلف و بر طبق زمان و مکان مورد باز بینی و نقد و بررسی قرار می‌گیرد و رسیدگی و دقت در ساخت و تدوین این برنامه‌ها نشان دهنده اهمیت این مقطع سنی و رابطه و تاثیر رسانه بر روی آنها است. بنابراین تلویزیون می‌تواند در زندگی مدرن امروزی بسیار سودمند یا زیانبخش باشد چرا که درواقع ما با رسانه‌ای سروکار داریم که بسیاری از مردم بیشتر اوقات خود را صرف تماشای آن می‌کنند. به این ترتیب باید توجه کرد که به دلیل تاثیر این برنامه‌ها بر رشد فکری و رفتار کودک و نوجوان،نیاز به برنامه سازان متخصص و مسئول و سعی و تلاش برای ساختن برنامه‌های مناسب که باعث رشد و پیشرفت و آگاهی کودک شود، امری ضروری است. برنامه کودک در حال حاضر نقش آموزشی خود را در قالب برنامه‌هائی با حضور چهره‌های دوست داشتنی یرای کودکان مثل «فیتیله‌ایها» و «عمو پورنگ» اجرا می‌کند که گاهی حضورشان بسیار کمرنگ و بی تاثیر می‌شود. اما شاید بشود تلاش سازندگان بعضی از برنامه‌ها را در رابطه با برقرار کردن ارتباط با کودک و آموزش همراه با رنگ و بازی‌های مختلف مورد قدردانی قرار داد. اما قصد من از این مرور بیشتر بر می‌گردد به احساسات و خاطرات و نوستالوژی من نسبت به دوران کودکی خود وهمسن و سالانم که متولدین دهه پنجاه و شصت را در بر می‌گیرد. برنامه‌هایی که من در جست و جوی هرازچند گاهم در برنامه‌های کودک و نوجوان حال تلویزیون به دنبالشان هستم و کمتر پیدایشان می‌کنم. اگر چه تکرار بیش از حد برنامه‌های مختلف دهه شصت و هفتاد گاه می‌تواند کمی‌خسته کننده به نظر آید اما هنوز هم جذابیتی فراتر از تولیدات سالهای اخیر داشته و دارد و فکر می‌کنم که خواست همه جامعه، تولید مشابه آنها در زمان حال است که ظاهراً برنامه سازان به دنبالش نیستند. زیرا هر چه هست پایداری و زیبایی و حتی کیفیت آنها را نمی‌بینیم. سالها از دهه شصت وهفتاد می‌گذرد.روزگاری که به زعم خیلی از هم دوره ای‌های ما دهه‌های درخشان تلویزیون در خصوص ساخت برنامه‌های کودک بوده است.روزگاری که تلویزیون دو یا سه کانال بیشتر نداشت و بیشتر از چند ساعت هم مهمان خانه ما نمی‌شد اما در همین زمان اندک و محدودیت شبکه‌های تلویزیونی، برنامه‌ها، چنان با روحیه و شرایط و سن و سال کودکان و نوجوانان عجین و آمیخته بود که هنوز هم بسیاری معتقدند که با پیشرفت علم و صنعت فیلم سازی و همچنین زمان و امکانات بیشتر، تلویزیون نتوانسته در برقراری ارتباط و بالا بردن سطح و تعداد تماشاچیانش موفق‌تر از پیش شود. البته نباید از نظر دور داشت که وسایل ارتباط جمعی بسیاری هم به این رسانه که آنروزها یکه و تنها در هر خانه ای وسیله سرگرمی‌بود، اضافه شده است،کار را کمی دشوارتر از گذشته کرده است اما کودکان آن دوران شانس بیشتری برای دیدن و لذت بردن از برنامه‌های تکرار نشدنی داشتند تا امروز که باید بیننده کارتونها فضایی و تخیلی باشند که البته این تولیدات هم مخاطب خاص خودش را دارد و برای خیلی‌ها جذاب است. اما این واقعیتی است که برنامه‌های عروسکی و دوست داشتنی دهه‌های گذشته، هنوز هم جذابند و نه تنها مخاطب گذشته خود را با حسی نوستالژیک به خود جلب کرده بلکه کودکان و نوجوانان عاشق کامپیوتر و بازی‌های اکشن کامپیوتری و اینترنتی را هم همراه خود می‌کند تا لذت فراوانی از جمع‌شدن خانواده در پای یک برنامه را به آنها ببخشد. عروسکهایی مثل، زی زی گولو وکلاه قرمزی و حتی شخصیت‌های کارتونی خارجی نظیر «حنا، فلونه، کیت، نل ولوسی می». امید که برنامه‌هایی که اکنون برای کودکانمان ساخته و تولید می‌شوند، خاصیت و ماندگاری برنامه‌های دوران کودکی ما را داشته باشند تا آنها هم مثل ما با گذشت زمان، با یاد روزگار کودکی لذت ببرند و خوشحال باشند.