بطلان فمینیسم اسلامی

پرسش: در روایات زیادی ملاحظه می شود که توجه خاصی به زنان شده،به طوری که گرامی داشتن آنان از نشانه های ایمان دانسته شده است.آیا این مسأله با فمینیسم ارتباطی دارد یا خیر؟ اصولا فمینیسم به چه معناست؟ آیا فمینیسم اسلامی مفهوم صحیحی خواهد داشت؟ پاسخ: همان طور که در متن سؤال آمده است پاس داشتن مقام زن و احترام به آنها، مورد سفارش مؤکد و مکرر دین اسلام و حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (ص) و ائمه اطهار(ع) بوده است که در ذیل به چند نمونه از آن اشاره می نماییم: ۱- قال رسول الله (ص) (کلما از داد العبد ایمانا ازداد حبا للنساء) «به هر میزان که ایمان بندگان خدا افزایش یابد، محبت و دوستی آنان نسبت به زنان نیز ازدیاد خواهد یافت.» (۱) ۲-قال الصادق (ع) ( من اخلاق الانبیاء حب للنساء) «رئیس مذهب شیعه امام جعفر صادق(ع) می فرمایند:از جمله اخلاق انبیاء الهی ( که اسوه و الگوی ما در همه امور از جمله آداب معاشرت هستند) دوست داشتن زنان است.»(۲) بلکه در برخی روایات اهانت به زنان را شیوه افراد پست و فرومایه دانسته اند. ولکن این دستورات ارتباطی با فمینیسم ندارد بلکه اصولا تفکر فمینیستی در تغایر با تفکر و دستورات اسلامی بلکه دینی است و این حقیقت با توضیحی در پیرامون معنا و مفهوم فمینیسم و تلقی های مختلف از آن و برخی مظاهر و نمودهای تفکر فمینیستی، روشن خواهد شد. فمینیسم (Feminism) واژه ای فرانسوی است به معنای مکتبی که اعتقاد به برابری زن با مرد و مبارزه در این راه دارد، و به آن چه که در قرن نوزدهم تحت عنوان «جنبش زنان» معروف بوده، اطلاق می شد. فمینیست های اولیه از «حقوق» و «برابری» زن سخن می گفتند اما در دهه ۶۰ میلادی، «ستم»و «آزادی» در فعالیت های سیاسی چپ نو، کلماتی کلیدی به شمار می رفت. تفکر فمینیستی به عنوان یکی از جریانات مدعی انحصاری دفاع از حقوق زنان، مجموعه متنوعی از گروه ها با گرایش گوناگون فکری و سیاسی بود که هر یک به نحوی ادعا می کردند که در پیشبرد موقعیت زنان تلاش می کنند که به نحو بسیار مختصر به پنج تلقی مهم آن اشاره می نمائیم: ۱- لیبرال فمینیسم: که هدف اصلی آنان کاربرد اصول آزادی خواهانه در مورد زنان و مردان به صورت یکسان و مساوی بوده است به این معنی که قوانین نباید برای زنان حقوقی کمتر از مردان قائل شوند. آنان معتقد بودند که سرشت زنان و مردان، کاملا یکسان است و تنها انسان وجود دارد، بدون جنسیت. ۲- فمینیسم مارکسیستی:مارکسیسم با نفی جامعه طبقاتی به عنوان سرچشمه ستم به زنان،پایه ستم زنان را در تقسیم جنسیتی کار جست وجو نموده و اولین شرط رهایی زن خانه دار را در آن می بیند که کل جنس مؤنث به فعالیت عمومی بازگردانده شود. ۴-سوسیال فمینیسم: سوسیالیسم با اعتقاد به نقش اساسی نظام اقتصادی در ستم برضد زنان معتقدند که باید در هر بعد مبارزه طبقاتی و مبارزه زنان،فعالیت کرد. ۵- فمینیسم فرامدرن: این گروه متأثر از دیدگاه های پست مدرنیستی و با تأکید بر حفظ ویژگی زنانگی معتقدند که زن نیازمند خانواده، همسر و فرزند است، از این رو نه نقش ازدواج و مادری، بلکه دسته ای خاص از روابط تحمیل شده بر زنان و وجود رفتارهایی که از بدو تولد میان دختر و پسر، تفاوت ایجاد می کند، موجب زیر سلطه رفتن زنان شده است، لذا معتقدند به تشابه حقوق زن و مرد در خانواده و محیط اجتماعی هستند. برخی از نمونه های تفکر فمینیسمی عبارتند از: با نفی ارزش های دینی، بسیاری از مقررات مذهبی مانند حجاب،ممنوعیت، سقط جنین، محدودیت های روابط جنسی و احکام مربوط به خانواده و اخلاق را مصداق ستم به زنان معرفی نموده و در راستای محو آن تلاش می کنند، چنان که در کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان، هرگونه قید و بندی در روابط بین زن و مرد با عنوان «تبعیض علیه زنان» محکوم شده است. براساس این کنوانسیون، هیچ مکانی نباید مختص به جنس مشخص باشد و هیچ رشته علمی نباید مخصوص زنان یا مردان باشد، مراکز علمی همچون دبیرستان و دانشگاه ها باید مختلط باشد تا امکان بهره وری همه به طور یکسان فراهم آید. سقط جنین و ازدواج های مختلف از جمله ازدواج با همجنس نیز آزاد و مشروع خواهدبود. تلاش جوامع غربی در علمی جلوه دادن و طبیعی شناخت رفتار همجنس بازی در همین راستا ارزیابی می شود همچنان که فمینیست های لیبرال ترتیب جنسی آرمانی را آن ترتیبی می دانند که طی آن هر فردی مناسب ترین سبک زندگی را برای خود برگزیند و گزینش او از سوی دیگران پذیرفته و مورد احترام قرارگیرد، اعم ازخانه داری یا خانه شوهری، زندگی مجردی یا زندگی خانوادگی بچه دار یا بی بچه و...) و یا نوعی ارضای جنسی انعطاف پذیر و... آن چه که در روابط زناشویی اصل است، همانا شادکامی و رضایت خودمحورانه زن و شوهر می باشد، به هر قیمتی ولو با هرگونه ابتذال اخلاقی و اجتماعی، نه تشکیل خانواده و تربیت فرزند. گفتار «سیمون دوبوار» در نفی نهاد ازدواج و خانواده و معرفی آن به عنوان نوعی فحشاء عمومی و عامل بدبختی زنان و طرح جایگزینی نظریه «زوج آزاد» و «همزیستی مشترک» ولی بدون هیچ گونه تعهد و مسئولیتی میان زن و مرد، برای تامین آزادی مطلق زن و مرد و تصریح به «سوسیالیسم جنسی» که بدان وسیله جامعه ای به وجود می آید که در آن زن و مرد بتواند هر دو آزاد باشند و نیز داشتن استخرهای شنای مختلط برای زن و مرد، حضور زن و مرد در مجامع و اماکن در کنار همدیگر و بدون هیچ محدودیت و قید و بندی آن چنان که در کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان آمده است، ارزش های لیبرال می باشند. بنابراین فمینیسم در تمامی شاخه ها و جلوه هایش، هدف و نتیجه ای جز ایجاد اختلاف و ناسازگاری بین دو جنس و تشدید بحران عدم تفاهم انسانها ندارد. آنان با نادیده گرفتن نقش ها و کارکردهای ویژه زنان و مردان، سعی در ایجاد یک همانندی مصنوعی و بعضا حتی انقیاد مردان توسط زنان (زن سالاری) دارند. اندیشه فمینیستی محصول رنسانس و از آفات تفکرات سکولاریسم، لیبرالیسم و اومانیسم بوده، تنها در قلمرو «انسان مداری» و «آزادی مطلق» و «عدم تعبد به وحی و احکام دینی» قابل طرح است و لذا، به هیچ وجه با حقیقت و ماهیت دینی نسبتی ندارد. به همین جهت شعارهای سطحی فمینیستی برای جامعه اسلامی ما وصله ای ناچسب است و کسانی که در صدد ارائه تفسیرهای ناصواب و بدون ضابطه و تخصصی از متون دینی هستند، نوعی فمینیسم اسلامی را پدید می آورند و در واقع به دامان التقاط و روشنفکری و یا عوام فریبی درغلتیده اند. البته به گمان ما نیز ستم به زنان، یکی از سیاه ترین نقطه های تمدن بشری است ولی عامل این ستم احکام و مقررات دینی و ارزش های مذهبی و اخلاقی نیست و راهبرد مقابله با آن زدودن هرگونه قید و بندی در روابط زن و مرد و تن دادن به هرگونه ابتذال اخلاقی و افتادن در دام فمینیستها نخواهدبود.