به امید خوشبختی

خانواده، نهادی مقدس است که از پیوند ازدواج زن و مرد، هسته اولیه آن شکل می‌گیرد. این دو موجود، هر کدام با سرشت و ویژگی‌های منحصر به فرد خویش، توافق می‌کنند تا طرحی نو دراندازند و در کنار یکدیگر، مسیر حیات خود را به گونه‌ای مشترک و متفاوت با حال و هوای دوران مجردی سپری کنند. برخی اختلاف نظرها و تفاوت سلیقه‌ها، ممکن است کشتی زندگی زناشویی را دچار تب و تاب کرده و مخاطراتی را متوجه زندگی مشترک کند. قدر مسلم آن است که هر پسر و دختری ازدواج می‌کنند به امید خوشبختی. ولی واقعا این سعادت و خوشبختی چیست؟ و چگونه حاصل می‌شود؟ هر چقدر فهم، درک، گذشت، بینش و خداترسی طرفین (زن و شوهر) بیشتر باشد، قدرت و توان مقابله و رویارویی آنان با حوادث و ناملایمات و اختلافات بیشتر می‌شود. به دیگر سخن، ضعف شخصیتی، کوته‌فکری، تک روی، تنگ نظری و در نظر نگرفتن رضای خداوند و... عواملی می‌شوند برای کاهش علاقه‌ و در نهایت به دلسردی‌، بی‌تفاوتی و سست شدن و فرو ریختن پایه‌های خانواده منجر می شود. بدین ترتیب، اگر نگاهمان به همسر و زندگی، ‌نگاهی عمیق و واقع‌بینانه و نگرشمان به ازدواج و روابط زناشویی، ‌نگرش الهی و انسانی، مبتنی بر احترام و گذشت و عشق و ایثار باشد، خواهیم دید که طعم شیرین و لذت بخش زندگی، سالیان سال در دل و جانمان ماندگار خواهد ماند. ● زندگی برای چه؟ بیایید بگویید که شما برای چه کسی و برای چه چیزی زندگی می‌کنید؟ پاسخ‌ها ممکن است به قرار زیر باشد: ▪ زندگی برای: خدا، فرزندانمان، همسایه‌ها، فامیل، پدر و مادرمان، مردم و دوستان. به راستی اگر ما برای خدا و با توکل بر خدا و بنا بر دستورات خدا زندگی کنیم آیا خوشبخت نخواهیم بود؟ پس بیایید برای خدا زندگی کنیم نه برای خواست مردم، میل فامیل و دستورات و خواسته‌های نابجا بچه‌ها و دوستانمان. به راستی چگونه می‌توان یک زندگی و خانواده خوشبخت داشت؟ و معیارهای سعادت و خوشبختی کدام‌ها هستند؟ اگر زن و مرد بلد نباشند که به هم عشق بورزند، فرزندانشان هم در زندگی آینده نصیب و بهره مناسبی از عاطفه و عشق و محبت نخواهند داشت. پس اگر مرد و زن(پدر و مادر) روش زندگی خوش و خرم و عاشقانه را یاد بگیرند، خوشبختی بچه‌هایشان هم تا حدود زیادی تضمین شده است. - در بین اعضای خانواده ی خوشبخت، عشق و امنیت برقرار است؛ آنان به همدیگر ایراد نمی گیرند، انتقاد تخریبی ندارند، همدیگر را کوچک نمی شمارند، خفت و خواری برای هم ایجاد نمی کنند. - با هم اتحاد دارند و در مسائل مختلف، با گفتگو و مشورت به تفاهم می رسند و اگر سوء تفاهمی هم پیش بیاید، سعی می کنند آن را در درون خود بدون این که کسی بفهمد، حل نمایند. - افراد به یکدیگر اعتماد دارند و از آن، سوء استفاده نمی کنند . - با هم هستند و همدلی، همکاری، هم فکری و هماهنگی را از عوامل بقای خانواده ی خوشبخت می دانند. ضعف شخصیتی، کوته‌فکری، تک روی، تنگ نظری و در نظر نگرفتن رضای خداوند و... عواملی می‌شوند برای کاهش علاقه‌ و در نهایت به دلسردی‌، بی‌تفاوتی و سست شدن و فرو ریختن پایه‌های خانواده منجر می شود - همه اعضای خانواده حس پذیرش نظرات و عقاید یکدیگر را دارند. - رشد و زمینه ی پیشرفت خانواده را فراهم می سازند. - خواسته های طبیعی خود را بدون نگرانی و خشونت، ابراز می کنند. - به حریم یکدیگر احترام گذاشته و از حدود مشخص شده شان فراتر نمی روند. - نگران سلامت روحی و جسمی یکدیگر بوده و از هم مراقبت می کنند. - از رموز مالی یکدیگر خبر دارند و چیزی را از هم پنهان نمی کنند؛ صرفه جویی و پس انداز، جزو برنامه های اقتصادی خانواده های خوشبخت است. - افراد به هم افقی نگاه می کنند نه عمودی؛ یعنی هیچ کس خود را برتر از دیگری و در مقام قدرت نمی بیند و بین آنان زور و قدرت طلبی حاکم نیست. - والدین، روز خود را طوری برنامه ریزی کنند که در آن علاوه بر کار، زمانی را هم به بودن در کنار کودکان اختصاص داده باشند. - در بیشتر اوقات، لحظات خوشی که با یکدیگر بوده اند را مرور می کنند و دنبال خاطرات تلخ نیستند. - زن و مرد در کنار یکدیگر هستند؛ آنان رفیق هم بوده و واکنش منفی از خود نشان نمی دهند. - هر یک از طرفین، پیوسته به فکر خوشحال نمودن و راضی نگه داشتن یکدیگر هستند. - از یکدیگر انتظار بی جا و توقع نامناسب ندارند. - همه ی اعضا احساس امنیت و آرامش می کنند، نه ترس و اضطراب یا تنش و درگیری. - علاقه عشق، محبت، صفا و یکدلی خود را هم در رفتار و هم در گفتار به یکدیگر ابراز می کنند. - اگر مشکلی پیش بیاید، به دنبال مقصر و گناهکار نمی گردند، بلکه اقدام به علت یابی آن مشکل می کنند و راه حل منطقی ارائه می دهند. - زن و شوهر به خاطر همدیگر زندگی می کنند و زندگی آنان به خاطر بچه ها یا ترس از طلاق و حرف مردم نیست. - زن و مرد می توانند هر روز به دنیای اختصاصی یکدیگر نزدیک تر شوند و کاری به مسائل خصوصی و زندگی دیگران ندارند. - با درخواست های یکدیگر، برخورد مثبت و منطقی دارند.