به خودمان ظلم نکنیم!؟

بیایید کمی بیندیشیم، واقعاً درمورد مشکلات مطرح در کشور از جمله؛ گرانفروشی یا ترویج و رسوخ فساد اداری و اخلاقی در جامعه چه کسی مقصر است؟ دشمنان ایران اسلامی؟ دولت؟ مردم؟ مسئولین؟ یا...؟ واقعیت این است که هر یک از عوامل مورد اشاره عمداً یا سهواً و خواسته یا ناخواسته در بروز و ظهور ناهنجاری های موجود به سهم خود نقش و سهم دارند. اگرچه برخی سعی دارند تا تمام نابسامانی ها را متوجه دولت و ناشی از سوء مدیریت مسئولین قلمداد کنند، و اگر چه بخشی از این ادعا انکارناپذیر است، اما به نظر می رسد رفتار اجتماعی افراد جامعه بیش از هر عامل دیگری می تواند در تشدید یا کاهش مشکلات و رفع معضلات نقش داشته باشد و به عبارت دیگر راز سرعت بخشیدن به روند پیشرفت همه جانبه و برون رفت از این وضعیت را باید در اصلاح رفتارهای اجتماعی جست وجو کرد، بنابراین چند نکته را هرگز نباید فراموش کرد: ۱- فراموش نکنیم که دنیای مادیگرای غرب و شرق تنها و تنها به منافع خود می اندیشد و این ساده لوحی است که با دیدن این همه تناقض و دورویی از سوی بیگانگان، بپذیریم این کشورها که خود با هزاران مشکل مواجهند، حاضرند از آن سوی دنیا فقط برای رضای خدا و کمک به آرمان های انسانی، این همه هزینه کنند تا مردم سایر کشورها در رفاه و آسایش باشند و لذا حداقل باید این حق را به خود بدهیم که در حسن نیت کشورهای مدعی دمکراسی برای کمک به بشریت تردید کنیم. ۲- اگرچه دستاوردهای علمی بسیاری از کشورهای جهان انکارناپذیر است، اما به یاد داشته باشیم که صدای دهل از دور شنیدن خوش است، چرا که همین کشورهای به ظاهر پیشرفته همواره از تمدن انسانی فاصله گرفته و هم اکنون گرفتار مشکلات متعدد و مختلف می باشند و لذا ظواهر نباید ما را فریب دهد. ۳- برای قضاوت درست و نتیجه گیری صحیح درمورد مسائل مختلف از جمله مسائل اجتماعی، پیوسته باید سفید و سیاه و به اصطلاح، مثبت و منفی را در کنار هم ببینیم و از افراط و تفریط در اظهارنظرها و قضاوت یکجانبه در امور مختلف پرهیز نماییم، مکنونات قلبی و خواسته و نیت واقعی معترضین و منتقدین را درنظر بگیریم و با عنایت به ضرب المثل معروف؛ «قطره قطره جمع گردد، وانگهی دریا شود» نقش خودمان در بروز نابسامانی ها را هرچند ناچیز فراموش نکنیم. ۴- اگرچه ظرفیت های کشور و لیاقت مردم ایران اسلامی به مراتب بسیار بیشتر از دستاوردهای کسب شده در سی و چند سال گذشته است و می توانستیم و هم اکنون نیز می توانیم، از وضعیت بهتری برخوردار باشیم، اما برای انجام قضاوتی منصفانه در مورد وضعیت فعلی و پیشرفتهای کسب شده، باید کاملا صادقانه و عادلانه و صرفنظر از حب و بغض های غیرمنطقی، سرعت و حجم اقدامات صورت گرفته و همچنین، وضعیت فعلی کشور را با قبل از انقلاب و نیز کشورهای همسایه و همطراز خود مقایسه کنیم. ۵-اگرچه انتقاد منصفانه می تواند در بهبود وضعیت موثر واقع شود، اما باید توجه داشته باشیم که روح امید و نشاط، نقش موثرتری در کسب موفقیتها خواهد داشت و لذا نباید فقط به طرح مشکلات اکتفاء کنیم، بلکه اگر واقعاً در گفتار خویش صادق هستیم، باید به دور از خوش بینی های ساده لوحانه یا بدبینی های مغرضانه، به سهم خود در رفع و حل مشکلات تلاش نماییم. ۶-با اینکه سیاست مدار بودن نشانه دانایی جوامع تلقی می شود، اما برای جلوگیری از تحت الشعاع قرار گرفتن نیازهای اصلی و اساسی، نباید اجازه دهیم که سیاست بازی و سیاسی کاری ما و بخصوص مسئولین ما را، از تلاش در مسیر رشد و پیشرفت کشور منحرف نماید و لذا باید از پرداختن بیش از حد و دامن زدن به مسائل سیاسی حاشیه ای و بزرگنمایی این گونه موارد به شدت اجتناب نماییم. و سخن آخر و مهم ترین کلام اینکه؛ چرا برخی از ما به رغم آگاهی از این نکات، همچنان در دام دشمنان گرفتار و چشم بر روی همه واقعیات فرو می بندیم و به جای تلاش بیشتر و ایستادگی در برابر ظلم و ستم بیگانگان، جاهلانه همچون یک سرباز گوش به فرمان، با اقدامات خصمانه آنان همراهی می کنیم؟ چرا بسیاری از ما (اعم از خریدار و فروشنده یا صادرکننده و واردکننده یا تولیدکننده و توزیع کننده) هنگامی که سخن از تهدید و تحریم به میان می آید، به جای آنکه با رفتار عاقلانه از سخت شدن شرایط و ایجاد تشنج در جامعه جلوگیری نماییم، بلافاصله با اعمالی مانند: جوسازی و شایعه پراکنی، خرید و احتکار کالا، گرانفروشی و سایر رفتارهای مشابه، به استقبال نیت دشمنان قسم خورده و جنگ با خود می رویم و با رفتارهای احمقانه، بیگانگان را همراهی و در حق خود ظلم روا می داریم؟ آیا نباید این عملکرد ناصواب را خیانت به اسلام عزیز، مردم صبور و ایران سرافراز تلقی کرد؟ به راستی در این گونه موارد چه کسی مقصر است؟ چه عاملی باعث می شود تا به رغم تمام این رفتارهای نادرست، باز در جست وجوی مقصر دیگری جز خود باشیم؟