بیماری طالبانی چیست؟

سکته مغزی، بیماری عروق مغزی است که در آن اختلال اکسیژن‌رسانی به سلول‌های مغزی منجر به مرگ می‌شود بنابراین فرد مبتلا به حادثه عروق مغزی(C.V.A) ممکن است دچار از بین رفتن موقت یا دائمی ‌عملکرد در نتیجه آسیب مغزی شود... این اختلال سومین علت منجر به مرگ در آمریکا و علت شماره یک ناتوانی‌های درازمدت است. سکته مغزی باعث محدودیت مشارکت فرد در امور روزمره می‌شود. با بهبود درمان‌های پزشکی و کاهش عوامل خطر زمینه‌ای، میزان مرگ‌ومیر در اثر سکته کاهش یافته است. در کشورهای صنعتی، به علت سرعت پیشرفت علم پزشکی و کنترل عوامل خطر، میزان مرگ‌و‌میر ناشی از سکته تا حدود ۷ درصد در سال کاهش یافته است. سکته مغزی اصولا یک بیماری قابل پیشگیری با عوامل خطر معلوم و قابل‌کنترل است. عوامل خطر سکته مغزی عبارتند از: پرفشاری خون، سیگار، بالا بودن فیبرینوژن سرم، دیابت، کم‌تحرکی و مصرف قرص‌های ضدبارداری با دوزهای بالای استروژن. ۸۸ درصد مرگ‌های ناشی از سکته در افراد بالای ۶۵ سال رخ می‌دهد. انواع سکته‌های مغزی عبارتند از: سکته ایسکمیک (ناشی از قطع یا اختلال در خونرسانی) و سکته هموراژیک (ناشی از خونریزی مغزی). ۷۰ درصد سکته‌ها ناشی از ایسکمی‌ و ۲۰درصد ناشی از خونریزی‌اند و ۱۰درصد بقیه منشأ ناشناخته?ای دارند. حوادث عروقی مغزی با منشأ آمبولی اغلب با بیماری قلبی- عروقی همراه هستند. در سکته نوع آمبولیک، لخته خون جدا می‌شود و به مغز می‌رود و رگ خونی مغزی را مسدود می‌کند. سکته هموراژیک یا خونریزی‌دهنده از حوادث عروق مغزی است و به علت خونریزی ناشی از پارگی عروق داخل مغز اتفاق می‌افتد. این سکته در افراد زیر ۴۵ سال کمتر دیده می‌شود اما بعد از سن ۶۵ سالگی احتمال آن افزایش می‌یابد. ● هدف درمان هدف درمان، بهبود کیفیت حرکت در سمت مبتلاست به طوری که دو سمت بدن حتی‌الامکان به صورت هماهنگ کار کنند. مراحل بهبود عبارتند از: مرحله فلاسید(فلج شل)، مرحله اسپاستیسیته (فلج سفت) و مرحله بهبود نسبی. ● مرحله فلاسید (فلج شل) سکته باعث تغییر ناگهانی و کامل بیمار می‌شود. بیمار به ۲ نیمه تقسیم‌شده و هیچ‌گونه ارتباطی بین دو سمت بدن او وجود ندارد. از آنجا که در سمت مبتلا واکنش‌های تعادلی و حمایتی دست وجود ندارند، بیمار ترس زیادی از افتادن از آن سمت دارد. این مرحله از چند روز تا چند هفته و گاهی بیشتر طول می‌کشد. بیمار قادر به حرکت سمت مبتلا نیست و وجود دست یا پای سمت مبتلا را انکار می‌کند. او الگوهای حرکتی قبلی را از دست می‌دهد و ابتدا حتی عمل سمت سالم برای جبران عدم فعالیت سمت مبتلا کافی نیست. در این مرحله بیمار قادر به چرخیدن به سمت سالم، نشستن بدون حمایت، ایستادن و راه رفتن نیست. بیمار تمایل به افتادن به سمت مبتلا دارد زیرا در این بیماران سوگیری میانی (توانایی سمت سالم برای آوردن بدن به خط وسط) وجود ندارد. به‌طور طبیعی در اثر این پدیده، فعالیت سالم از افتادن به سمت مبتلا جلوگیری می‌کند. در صورت وجود اختلال‌های گفتاری باید از گفتاردرمان نیز کمک گرفت. ● مرحله اسپاستیسیته (فلج سفت) با گذشت زمان به‌تدریج از فاز فلاسید وارد مرحله افزایش تون عضلات می‌شود. این مرحله متضاد مرحله اول است. در مرحله اول، عضلات شل هستند ولی در این مرحله کم‌کم سفت می‌شوند. در اندام فوقانی، خم‌کننده‌ها و در اندام تحتانی بازکننده‌ها غالب هستند و راه رفتن این بیماران به صورت دورانی است. در این مرحله بیشتر تمرین‌ها در وضعیت نشسته و ایستاده انجام می‌شود و هدف اصلی، کاهش و کنترل اسپاستیسیته عضلات (افزایش شدید تون عضلات) برای به‌دست ‌آوردن توانایی و مهارت، کنترل تعادل و راه رفتن، بالا و پایین رفتن از پله و همچنین تمرین‌های عملکردی مثل غذا خوردن، لباس پوشیدن و... است. از جمله مشکلات این بیماران، نیمه دررفتگی شانه است که به دلیل جاذبه و سفتی عضلات اطراف مفصل شانه ایجاد می‌شود. در این مرحله، باید روی کاهش سفتی عضلات و انجام الگوهای صحیح حرکتی تاکید کرد. ● مرحله بهبود نسبی بیمارانی به این مرحله می‌رسند که یا از ابتدا صدمه آنها خفیف باشد یا بهبود خودبه‌خودی خوبی داشته‌ باشند یا کسانی که خوب درمان و توانبخشی شده‌اند. آنها در این مرحله می‌توانند بدون کمک و استفاده از عصا راه بروند و از دست مبتلا برای حمایت و نگه‌داشتن شیء در دست استفاده کنند. تاکید در این مرحله بیشتر بر انجام تمرین‌های تقویتی پیشرونده، افزایش ثبات و حفظ تعادل در حال حرکت است. اگر در انجام کارهای ظریف مشکل داشته باشند، برای یادگیری و آموزش باید به کاردرمان ارجاع داده شوند. رسیدن به مرحله مطلوب توانبخشی مستلزم تبحر و مهارت‌های درمانگر، انگیزه بیمار و حمایت اجتماعی و اطرافیان بیمار است.