درس‌های اخلاقی با یک فوتبالیست

«حسن فتحی» از آن کارگردان‌هایی است که تجربه‌های موفقی را در ساخت سریال‌های مناسبتی‌ داشته، از سریال« شب دهم» بگیر تا «میوه ممنوعه» که یکی از بهترین سریال‌های دوران خودش بود و تا به امروز هم کسی به غیر از فتحی جرات نکرده به چنین موضوعی بپردازد. «در مسیر زاینده رود» هم قصه متفاوتی دارد، نشان دادن زندگی یک فوتبالیست. فوتبالیستی که نماینده‌ای از جامعه فوتبال این روزهای ایران است. فتحی با انتخاب چنین سو‌ژه‌ای بار دیگر جسارت به خرج داده و تمام حرف‌های فوتبالیست‌ها و اعتراض‌های آنان را به جان خریده است تا از چنین انتخابی پیام‌های اخلاقی‌اش را به مخاطب منتقل کند. چه چیزی بهتر از فوتبال که این روزها داغ داغ است و کلی طرفدار دارد. فتحی از همان ابتدای سریال نشان می‌دهد که این لحن، برای خود اوست. یعنی سریالی که امضای کارگردانش پای آن است. «در مسیر زاینده رود»، نشان‌دهنده زندگی افرادی است که تابه‌حال کمتر در تلویزیون دیده‌ایم. خانواده متمول تهرانی و در کنارش خانواده سنتی اصفهانی که این یکی بسیار واقعی‌تر از آب درآمده. توجه کنید به افراد و خصوصیات مختلفی که در خانواده «مصیب» موج می‌زند، پدری (حسین محجوب) با نام ملک منصور که پیر است اما فیلش یاد هندوستان کرده و می‌خواهد زن بگیرد. بهزاد (مهدی سلطانی) که تاجر است و داش‌مشتی حرف می‌زند و همه او را پهلوان صدا می‌کنند. فرهاد (مهرداد ضیایی) که کار خاصی ندارد و بیشتر نقش آتش بیار معرکه را دارد و مسعود (مهدی باقربیگی) که نه تنها نخبه است و جزو مفاخر اصفهان محسوب می‌شود، بلکه با رفتار و منش پدرش به شدت مشکل دارد و دلش نمی‌خواهد ذره‌ای از ارث و میراث او را داشته باشد! در این میان عروسی (پردیس افکاری) هم در این خاندان است که تا اینجای قصه هنوز شخصیت واقعی‌اش را نشان نداده، اما می‌توان حدس زد که یکی از گره‌های در مسیر زاینده رود است. این خانواده و نوع روایت روابط آنها با هم دقیقا همان نقطه‌ای است که فتحی به عنوان یک کارگردان همیشه توانسته در سریال‌هایش بجا پررنگ و لعابش کند. گرچه لهجه اصفهانی این افراد در قسمت‌های ابتدایی کمی برای مخاطبی که آشنایی به چنین آوایی در ادای کلمات ندارد، سخت و ناجور به نظر می‌آید اما با پیش رفتن این مجموعه و باز شدن بیشتر قصه درگیری مخاطب با ماجرای مهران و نامزدش میترا و خانواده مقتول بیشتر شده است. نمونه‌اش هم همین دو قسمت گذشته که وقتی «مهران سارنگ» جان «مسعود مصیب» را می‌گیرد، واکنش خانواده‌ها به این مسئله و نوع ارائه بازی‌ها، بیننده را مجاب می‌کند تا پای سریال بنشیند و دوست نداشته باشد برای لحظه‌ای هم که شده چشم از صفحه تلویزیون بردارد. قسمت‌های مربوط به قبرستان و بازی راحت و طبیعی فوتبالیست‌هایی مثل وحید شمسایی و صحبت کردن آنها در مورد مسعود مصیب هم جزو همین قسمت‌های قوی است. «علیرضا نادری نجف‌آبادی» به عنوان فیلمنامه‌نویس در مسیر زاینده رود، خیلی خوب می‌داند که چگونه موقعیت دراماتیک و تراژدی را به قصه القا کند. دیالوگ‌های کار گرچه با همان شکل ادا و تلفظ آنها و فتحه و کسره‌اش توسط نویسنده اصفهانی کار نوشته شده است، اما همه بازیگران نتوانسته‌اند از پس آن برآیند. بهنوش طباطبایی در قسمت‌های ابتدایی سریال آنقدر در ادای دیالوگ‌ها اَلکن بود که مخاطب را پس می‌زد و مسعود رایگان هم که اصلا مشخص نبود، لهجه دارد. حالا بعد از سپری شدن چند قسمت و تیزکردن گوش کمی می‌توان آوای اصفهانی را در دیالوگ‌های او دید. تنها کسی که خیلی هوشمندانه از لهجه‌اش استفاده می‌کند و آن را خیلی دلنشین به مخاطب القا می‌کند «مهرداد ضیایی» است که مشاوره در لهجه‌ها را هم برعهده داشته است. جدای از لهجه، انگار نادری نخواسته است تا اصطلاحات اصیل اصفهانی‌‌ها را در این متن بگنجاند و به همین گویش بسنده کرده است. در مسیر زاینده رود گرچه پر پرسوناژ است و بازیگران زیادی دارد اما در نهایت این «مهران سارنگ» است که همه قصه را رقم می‌زند و دیگر کاراکترها را هم درگیر می‌کند. انتخاب «اشکان خطیبی» برای این نقش از طرف «حسن فتحی» درست بوده و خطیبی خیلی خوب توانسته کاراکتر یک ورزشکار کمی هم لمپن، را در آورد. این را می‌توان حتی در نوع راه رفتن و ایستادن او دید. در نهایت باید گفت با پخش شدن و قضاوت بر همین چند قسمت، «‌در مسیر زاینده رود»، سریال موجه دیگری از حسن فتحی است که با تمام حساسیت‌هایی که بر بازی بازیگرانش، دکوپاژ، تدوین و فیلمنامه دارد، در این زمان محدود قابل قبول ساخته شده است.