راه‌هایی برای کنترل خشم

قرار بود این ماه یک کم مواظب خودتان باشید. مواظب رفتارتان، اخلاق‌تان و مواظب کارهایی که انجام می‌دهید. قرار بود این ماه نسبت به ماه‌های دیگر کمی فرق کنید و این ماه‌تان با ماه‌های دیگر سال توفیری داشته باشد. پس از همین الان آستین بالا بزنید!! اشتباه نکنید قرار نیست بروید خواستگاری باید دست به کار شوید و یکی از ویژگی‌های ضایع رفتاری‌تان را کنار بگذارید. پیشنهاد این هفته ما کنترل خشم است. یعنی درست زمانی که عصبانی می‌شوید و خون جلوی چشمان‌تان را می‌گیرد و کسی جلودار شما نیست و می‌زنید روح و روان خودتان و دیگران را به هم می‌ریزید، می‌توانید مواظب خودتان باشید و خشم‌تان را کنترل کنید. برای مبارزه با این رفتار نادرست این ماه بهترین فرصت است که هم ثوابش را برده‌اید هم نگاه دیگران را نسبت به خودتان عوض کرده‌اید. ● گام به گام تا آرامش اگر با خودتان قرار گذاشته‌اید که از امروز خشم خود را کنترل کنید کار سختی نیست و فقط نیاز دارد کمی تمرین کنید. این تمرینات هم توی این ماه به خاطر روح آماده‌ای که دارید اصلا سخت نیست. ● از سرخی خشم تا سفیدی آرامش سرخ می‌شوید، داد می‌کشید، هر چی به دهان مبارک‌تان می‌رسد می‌گویید تا خشم خودتان را بروز دهید! هر چی دم دست است پرت می‌کنید تا خوب خشم‌تان را نشان دهید! تازه اگر خیلی اوضاع داغانی داشته باشید دست‌تان می‌رود بالا و زبان‌مان لال کار به جاهای باریک می‌کشد و بعد که طوفان خشم‌تان می‌نشیند و کمی آرام شدید و رنگ‌تان حالت طبیعی گرفت می‌بینید که به خیلی‌ها توهین کرده‌اید، دل عده‌ای را شکسته‌اید و روح و روان خیلی‌ها را آزرده‌اید و از همه مهم‌تر اعصاب و روان خودتان را هم داغان کرده‌اید. درست است که در زندگی همه ما آدم‌ها، موقعیت‌هایی پیش می‌آید که ما را خشمگین می‌کند و در واقع یک واکنش طبیعی همه ما در زمان ناکامی، بدرفتاری یا خشم است. اما با اجازه‌تان همین خشم باعث می‌شود که از رسیدن به خیلی از اهداف‌مان باز بمانیم. فکر کنید اگر از دست همکارتان عصبانی شوید و نتوانید خشم خود را کنترل کنید ممکن است شغل خودتان را از دست بدهید یا خیلی از فرصت‌های دوستی را به خاطر این رفتارتان از دست بدهید! خشم و عصبانیت درجات مختلفی دارد یعنی از یک ناراحتی ساده که می‌تواند توی یک اخم خلاصه شود شروع می‌شود تا خشم و عصبانیت شدید که از کنترل فرد خارج است و تبدیل به یک جنون وحشتناک می‌شود. ابراز خشم از طرف همه آدم‌ها بعد از فرو نشاندن آن با یک نوع ندامت و پشیمانی همراه است. یعنی اکثر آدم‌ها از رفتار خود در زمان خشمگین شدن پشیمان می‌شوند و افسوس می‌خورند که چرا چنین رفتاری از خود نشان داده‌اند. برای همین خشم ما علاوه بر آثار بدی که برای دیگران دارد بر روح و روان خودمان هم تاثیرات منفی دارد. ● گام اول موقعیت‌های خشم خود را مشخص کنید دیگر همه ما تا الان در مورد خودمان به این شناخت رسیده‌ایم که بیشتر در چه موقعیت‌هایی خشمگین می‌شویم. وقتی حق‌مان را می‌خورند، وقتی به ما توهین می‌کنند، وقتی به حرف‌مان بی توجهی می‌شود یا وقتی در کارهای‌مان شکست می‌خوریم و بعد دقیقا می‌دانیم در این موقعیت‌ها چه عکس‌العملی نشان می‌دهیم. این موقعیت‌ها و واکنش‌های فکری، رفتاری و جسمی را که از خودتان نشان می‌دهید مشخص کنید. مثلا وقتی به من توهین می‌شود. سرخ می‌شوم، قلبم تندتر می‌زند، داغ می‌شوم، فکر می‌کنم من را چه قدر تحقیر کرده‌اند و بعد فریاد می‌زنم و... با مرور این موارد نسبت به موقعیت خشم خود یک شناخت خوب پیدا می‌کنید و این شناخت در کنترل خشم به درد می‌خورد. ● گام دوم خودتان را آرام کنید وقتی علائم خشم در شما به وجود آمد یا موقعیت‌های خشم برای‌تان ایجاد شد و احساس خشم کردید، نفس عمیق بکشید. حالا نمی‌خواهد بخندید و یاد دکتر نیمای ساختمان پزشکان بیفتید! واقعا باید نفس عمیق بکشید چون این کار باعث می‌شود شما کمی آرام شوید، برای این کار باید از راه بینی نفس بکشید. نفس را در سینه حبس کنید تا ۳ بشمارید و بعد آن را از بینی خارج کنید. این طور به یک آرامش نسبی خواهید رسید. ● گام سوم ادبیات کلامی خود را کنترل کنید آدم‌ها وقتی خشمگین می‌شوند اولین کاری که می‌کنند حرف زدن یا فریاد کشیدن است! که توی این کلمات‌شان فحش هست، توهین هست، تهمت هست و... اگر شما از همان اول بتوانید ادبیات کلامی خود را کنترل کنید خشم‌تان به پرخاشگری تبدیل نمی‌شود و کارتان با فرد مقابل به جاهای باریک نمی‌کشد. در این موقعیت‌ها بهتر است از این روش‌ها استفاده کنید: اول در مدل ابراز عصبانیت خود دقت کنید مثلا نگویید تو من را عصبانی کردی، بگویید من عصبانی هستم. یا نگویید من از دست شما خشمگین هستم، بگویید من از رفتار شما خشمگین شدم. دوم به جای این که در موقع عصبانیت و خشم، شخصیت یک نفر را ببرید زیر سئوال او را مقصر بدانید، از موقعیت و عامل خشم خود صحبت کنید، مثلا نگویید تو آدم بد قولی هستی، بگویید من از این که دیر آمدی ناراحت شدم. یا نگویید تو آدم شلخته‌ای هستی، بگویید از این که اتاقت به هم ریخته است ناراحتم! ● گام چهارم مدت خشم‌تان را کوتاه کنید سعی نکنید احساس خشم‌تان مدت زیادی طول بکشد. طولانی شدن آن تبدیل به یک کینه می‌شود که دائم دنبال فرصت برای جبران آن هستید! مثلا دوساعت دائم نگویید من باید تلافی کنم، چرا او باید با من این طوری حرف می زد و... در عوض با خودتان بگویید من می‌توانم آرام باشم. من می‌توانم ناراحتی خود را بعدا بیان کنم و... سعی کنید خودتان، خودتان را دلداری دهید و به قول معروف با حرف‌های منفی آتش به خشم خود نزنید. ● گام پنجم خشم‌تان را به در و دیوار بگویید در لحظه خشمگین شدن بهتر است مکان و فردی که از دست او عصبانی شدید را ترک کنید تا اگر نمی‌توانید رفتار خود را کنترل کنید، رفتار نادرستی از شما سر نزند. اگر نمی‌توانید خشم‌تان را کم کنید، می‌توانید حرف‌ها و عصبانیت خود را به در و دیوار بگویید تا خالی شوید. بعد که آرام شدید می‌توانید سراغ فردی که از دستش ناراحتید بروید و آرام و منطقی دلیل خشم خود را مطرح کنید. ● گام ششم دور افکار خشمگینانه را خط بکشید برای آن‌که بتوانید جلوی رفتارهای منفی که به خاطر خشم از شما سر می‌زند را بگیرید باید به افکاری که شما را متوجه موقعیت و دلیل خشم می‌کند توجه نکنید. چرا که وقتی شما زیادی خشمگین باشید افکار، احساسات و رفتار شما همه با هم درگیر می‌شوند اما اگر بتوانید افکارتان را کنترل کنید می‌توانید جلوی رفتارتان را هم بگیرید. چون این‌ها به صورت زنجیروار به هم وصل هستند. مثلا با خودتان فکر می‌کنید که من چه قدر عصبانی‌ام، بعد احساس ناراحتی می‌کنید و بعد به صورت کلامی ابراز می‌کنید که من تو را هرگز نمی‌بخشم و آن وقت وارد رفتار فیزیکی می‌شوید و ممکن است یقه یک نفر را بگیرید. اما اگر همین الان به آن موقعیت و فاجعه بودن آن فکر نکنید، دردسرهای بعد را هم ندارید. ● گام هفتم خشم‌تان را ابراز کنید در آخرین مرحله وقتی توانستید بر خشم خود پیروز شوید و آن‌را کنترل کنید می‌توانید بروید و مثل بچه آدم ناراحتی و خشم خود را مطرح کنید. اما قبل از آن چند مورد را فراموش نکنید اول این که آدم‌هایی که شما را خشمگین می‌کنند ‌آدم‌های ذاتا بدی نیستند، آن‌ها هم به دلیل شرایطی که داشتند باعث این اتفاق شده‌اند و آن‌ها را به این خاطر سرزنش یا کلا متهم نکنید. دوم این که حتما برای خودتان هم جای کمی تقصیر بگذارید یعنی همه تقصیرها را گردن طرف مقابل‌تان نیندازید و مطمئن باشید شما هم در ایجاد موقعیت خشم نقش داشته اید. آن وقت می‌توانید منصفانه قضاوت کنید.