رسوایی سیاسی و پیامدهای آن‏

رسوایی سیاسی به اعمالی اشاره می کند که توسط اشخاصی که منصب اجتماعی دارند صورت می گیرد به گونه ای که ازهنجارهای اجتماعی تخطی کرده و چنین هنجار شکنی ای با عکس العمل خشم آلود جامعه مواجه می شود. درک این نکته که اساس قدرت سیاسی در کسب اعتماد جامعه است، کلید درک رسوایی سیاسی است. در حکومت دموکراسی، قدرت براساس اعتماد و مسئولیت پذیری به اشخاص واگذار می شود و دقیقا این حوزه ها در تیررس رسوایی هستند. به علاوه، برای اینکه رسوایی امکان پذیر باشد، لازم است مکانیسم هایی وجود داشته باشد که امکان بیان آن را فراهم کند. باید ابزاری برای باشد. در سیستم های دموکراسی قرن بیستم رسانه های جمعی این امکان را فراهم می کردند. در قرن بیست و یکم، فناوری اینترنت این امکان را فراهم آورده که ابزارهای دیگری برای اطلاع رسانی رسوایی های سیاسی توسعه یابد. از جمله این ابزارها چاپ نشریاتی از قبیل ‏Drudge Report ‎‏ است. این نشریه اولین نشریه ای بود که گزارشی در مورد رابطه نامشروع بیل کلینتون و مونیکا لوینسکی منتشر کرد. یکی دیگر از راههای انتشار اخبار رسوایی های سیاسی وبلاگها ( ‏blogs‏ ) هستند. ● رسوایی، فساد و رفتار غیراخلاقی رسوایی واژه ای است که متعلق به دایره لغت رذایل علنی است همچنین واژه های " فساد" و " رفتارغیر اخلاقی" برگرفته از مجموعه واژگان رذایل علنی می باشند . واژه فساد به سوء استفاده از حس اعتماد از طریق استفاده نامناسب از قدرت به منظور به دست آوردن چیزی اشاره می کند. واژه رفتار غیراخلاقی واژه ای است که در دهه های آخر قرن بیستم کاربردش متداول شد و به رفتار مضرو ناسالم درحوزه اصول اخلاقی مالی و یا اصول اخلاقی مربوط به روابط جنسی اشاره می کند.‏ رسوایی ها تاریخچه ای کهن دارند. این موضوع از قدمت واژه رسوایی (‏scandal‏ ) مشهود است. ریشه این واژه را در زبانهای یونانی، لاتین، و همچنین درتفکرات اخیر یهودی-مسیحی می توان یافت. واژه یونانی ‏skandalon‏ که از نظر گرامری اسم است و واژه ‏skandalizein ‎‏ که از نظر گرامری فعل می باشد، به یک تله فنری برای به دام انداختن شکار اشاره می کند و در عین حال از ریشه هندو-آلمانی ‏Indo-Germanic)‎‏) - ‏skand‏ - به معنای جهیدن و یا خیز برداشتن است. در عهد عتیق این واژه به صورت تمثیلی برای اشاره به تله، مانع، و یا علت لغزش اخلاقی به کار رفته است. ● انواع رسوایی سیاسی رسوایی های سیاسی می توانند در اندازه ها و اشکال مختلف ظاهر شوند. آنها را می توان به درسه گروه خلاصه کرد:‏ ۱) رسوایی های جنسی سیاسی: این نوع رسوایی ها شامل افشا گری هایی درمورد زندگی خصوصی شخصیت های مشهوراست. این افشاگری ها درمورد اعمالی است که از اصول پذیرفته شده تجاوز می کنند. اگرچه ممکن است همیشه فرد خاطی از اصول قانونی و یا حتی اصولی که به طور کلی رعایت می شود تخطی نکند، بلکه درزمینه روابط جنسی دارای انحرافاتی باشد.‏ ۲) رسوایی های مالی سیاسی: این نوع رسوایی ها مربوط می شود به افشاگری هایی در مورد سوء استفاده از منابع اقتصادی توسط شخصیت های مشهور به شیوه ای که اغلب و نه همیشه از هنجارهای قانونی تجاوز می کنند.‏ ۳) رسوایی های قدرت سیاسی: این رسوایی ها شامل افشاگری هایی در مورد استفاده نامناسب از قدرت به وسیله شخصیت های مشهوراست به صورتی که این اشخاص یا از هنجارها و قراردادهای بازی قدرت تجاوز می کنند و یا اینکه قانون شکنی می کنند.‏ رسوایی ها عموما متشکل ازچند عامل می باشند که عبارتند از افشا شدن؛ علنی گشتن؛ انتشار؛ دفاع؛ پررنگ نمودن قضیه و جلب توجه دیگران؛ پیگرد قانونی؛ برچسب رسوایی خوردن؛ و در نهایت پیامدهای رسوایی. جان بی تامسون که یک جامعه شناس بریتانیایی است یک طرح کلی در مورد رسوایی سیاسی ارائه داده و دراین طرح پنج مرحله را برای رسوایی سیاسی تعریف می کند: ۱) نخست، تخطی اولیه از هنجارها و ارزش های اجتماعی صورت می گیرد که معمولا منجر می شود به " تخطی های درجه دوم"، که اینها عبارتند از اعمالی که به منظور پنهان کردن آثارتقلب و خطای اولیه صورت می گیرد. ۲) رسوایی ها شامل آگاهی افرادی که در این قضیه دخالتی نداشته اند از این موضوع می شود بنابراین نقش مهم رسانه ها در اینجا به وضوح حس می شود.‏ ۳) عمل انجام شده باید عملی باشد که نارضایتی افراد جامعه را برمی انگیزد. ‏ ۴) نارضایتی‏ افراد از این قضیه باید بیان شود. عکس العمل افراد مربوط می شود به شکل گیری رسوایی و سپس بیان رسوایی در جامعه که این امربر این موضوع دلالت می کند که این عمل شرم آور و یا ننگین است. برای اینکه یک رسوایی سیاسی اتفاق بیفتد، تعداد افرادی که از موضوع اطلاع یافته اند و اتفاق آراء ایشان باید به یک آستانه مشخص برسد. ۵) نهایتا اینکه یکی از خصوصیات کلیدی رسوایی ها صدمه ای است‏ که به صورت بالقوه به شهرت فرد وارد می شود و افشاء رفتار ننگین وی منجر به این قضیه می شود.