روابط عمومی عالم یا عامل ؟

امروزه نیروی انسانی توسعه یافته بعنوان مهمترین و ارزشمند ترین سرمایه در جهت حرکت در مسیر توسعه یافتگی برای یک سازمان قلمداد می گردد و اساساً معیار اصلی در سنجش و اندازه گیری میزان توسعه یافتگی یک سازمان رابطه مستقیم و تنگاتنگ با تبدیل ظرفیت های بالقوه نیروی انسانی به بالفعل و امکان بهره گیری از تمامی ظرفیت های ایجاد شده به صورت برنامه ریزی شده و هدفمند در راستای تحقق اهداف و برنامه های از پیش تعیین شده می باشد . وقتی از توسعه یافتگی نیروی انسانی سخن به میان می آید بی تردید توسعه علمی و توسعه عملی بعنوان اصلی ترین پارامتر و مهمترین مولفه برای شکل گیری این موضوع مطرح است و در واقع بدون پرداخت به یکی از این دو مقوله نه تنها نتیجه ای حاصل نمی شود بلکه حرکت و تلاش یک بعدی و فاقد رویکرد نتیجه گرایی برای مجموعه یک سازمان به دنبال خواهد داشت . زیرا اصرار بر یکی از دو مقوله علم یا عمل و توقف بر یکی از آن دو ، موجب دور شدن از موضوع بعدی خواهد شد و مسلماً پرواز و اوج گرفتن یک سازمان در عرصه خدمت رسانی به جامعه هدف و ارتقاء سطح کمی و کیفی مجموعه خدمات آن به مشتریان و حرکت در مسیر مشتری مداری با دو بال علم و عمل صورت خواهد گرفت و به عبارت دیگر افزایش بارآگاهی و علمی توام با فعالیت های کاربردی و عملیاتی و اجرایی ، منتج به تولید نیروی انسانی کارآمد و موثر خواهد بود و متعاقباً داشتن نیروی انسانی کارآمد و متخصص که از هر دو ظرفیت لازم علمی و عملی برخوردار باشد زمینه ساز ارائه خدمات مناسب و مطلوب که منطبق با انتظارات و خواسته های مشتریان است از سوی سازمان صورت می گیرد . اما نکته قابل تامل در این رخداد مهم گرایش یک بعدی سازمانها به یکی از دو محورهای یاد شده می باشد و در واقع وقتی بحث از آموزش در یک سازمان مطرح می شود آموزش کاربردی و اجرایی به مقوله آموزش علمی و مباحث تئوری و نظری پیشی می گیرد و به عبارت دیگر سازمانها به بهانه تسریع و سرعت بخشی در عرصه ارائه خدمات و اتکاء به موضوع هزینه فایده ، بیشتر به دنبال ورود در عرصه مستقیم خدمات در قالب افزایش مهارت های عملی افراد بدون لحاظ کردن مهارت های علمی و افزایش میزان دانش و آگاهی آنان می باشد و اگر چه این تصمیم مدیریتی در یک مقطع کوتاه زمانی بتواند اثرش را بر مجموعه عملیات سازمان بگذارد و در عرصه خدمات رسانی و به دنبال آن انتفاع و سودآوری بیشتر را به همراه داشته باشد اما باید باور کنیم که این روش ، ماندگاری اش طولانی نبوده ، دیر یا زود بازدهی لازم را از دست می دهد و در عین آنکه افزایش مهارت های عملی در قالب برگزاری دوره های آموزش کاربری و Work shop بعنوان یک اصل ضروری و انکار ناپذیر برای توسعه نیروی انسانی کارآمد و متعاقب آن توسعه یافتگی یک سازمان مطرح است اما باید تاکید نمود که آموزش های علمی و عملی در یک سازمان می باید در تعامل با هم قرار گیرند زیرا هر آنچه که بتوان به لحاظ توان علمی و ادراکی باعث افزایش و توسعه نیروی انسانی شویم به دنبال آن با آموزش های عملی و کاربردی می توان شاهد عملیات و خدمات با کیفیت و قابلیت بهتر باشیم زیرا انسان کیفی می تواند خدمات کیفی ارائه دهد و تحقق و شکل گیری انسان کیفی و نیروی انسانی کیفی در یک سازمان در قالب آموزش های عملی و مباحث تئوری و نظری جدید همراه با آموزش علمی و اجرایی می تواند دقیقاً منطبق و مرتبط با شرایط فعلی و رشد فزاینده و شتابان در همه عرصه ها و متعاقب آن افزایش میزان آگاهی مشتریان و انتظارات و خواسته هایشان باشد و مسلماً توفیق و ماندگاری یک سازمان در شرایط امروز و رقابت و پایداری به صورت یک توسعه پایداری در گرو اعمال آموزش و تربیت نیروی انسانی کارآمد و متخصص با رویکرد توامانی علمی و عملی آن است و مسلماً روابط عمومی بعنوان یک نهاد مدنی می تواند نقش بسزائی را در این زمینه ایفاء نماید . در واقع روابط عمومی برای انجام رسالت و تعهدات حرفه ای و اخلاقی با رویکرد سرعت بخشی در جهت حرکت در مسیر توسعه و توسعه سازمانی ، نیازمند به پرورش و تربیت نیروی کیفی کارآمد با بهره گیری از آموزش و قابلیت های علمی و عملی برای استفاده از همه ظرفیت های موجود می باشد ضمن انکه به نظر می رسد به صورت منطقی و عقلائی همواره آموزش علمی به لحاظ پیاده سازی و اجراء مقدم بر آموزش عملی است و هر آنچه که بتوان دانش فنی و سطح آگاهی و میزان دانایی افراد را در عرصه روابط عمومی بیشتر نمائیم به طور قطع میزان توانایی و اجرای آنان در قالب تدوین و اجرای دوره های آموزشی موثر و مستمر افزوده و در نهایت به نتایج مناسب خواهیم رسید زیرا داشتن یک روابط عمومی قوی و کارامد که از توانمندی لازم در عرصه علم و عمل برخوردار باشد بی تردید تبدیل به یک موتور متحرکه اثر بخش در به حرکت در آوردن سازمان در راستای مفهمو واقعی در عرصه مشتری مداری خواهد شد