ستاره‌بازی در قاب شیشه‌ای

یک لحظه چشم‌های‌تان را ببندید. به سریال‌هایی فکر کنید که تا به‌حال از تلویزیون دیده‌اید. اسم کدام‌های‌شان اول به خاطرتان می‌آید؟ چرا؟ چرا آن سریال قدیمی یا جدید را دوست دارید؟ جواب‌تان هر‌چه باشد، عبارت گزینه «بازیگر محبوب» حتما یکی از گزینه‌های‌تان است. اگر «بازیگر محبوب» شما در یک سریال بازی کند، آن سریال به احتمال زیاد به یکی از سریال‌های محبوب شما تبدیل می‌شود که حاضرید پای تمام قسمت‌هایش بنشینید و از اول تا آخرش را ببینید. چند سالی می‌شود که اهالی تلویزیون هم به همین جواب رسیده‌اند؛ به همین گزینه «بازیگر محبوب». چند سالی است که برای موفق و پربیننده شدن یک سریال تلویزیونی در کنار گزینه‌های کارگردان خوب و ‌فیلمنامه‌ای که مخاطب عام بپسندد، ‌بازیگر‌ها هم اهمیت زیادی پیدا کرده‌اند. برای مخاطب تلویزیون که با حجم وسیعی از انتخاب‌ها -‌ از شبکه‌های ماهواری‌ای گرفته تا فیلم‌های ویدئویی، سینما و شبکه‌های مختلف تلویزیون خودی- روبه‌روست؛ اینکه یک «بازیگر» دوست داشتنی و جذاب باشد و تماشاگر با او در قالب نقش، احساس غریبگی نکند یکی از نکته‌های مهمی است که می‌تواند یک سریال را پر‌بیننده کند. همین دلیل باعث شده در چند سال اخیر کارگردان‌های سریال‌ساز به فکر دعوت از «بازیگر‌های سینما» برای بازی در سریال‌های تلویزیونی بیفتند. این دعوت از بازیگرهای سینمایی گرچه در سال‌های اخیر با ورود کارگردان‌های سینما به عرصه سریال‌سازی زیادتر شده اما پدیده جدید و منحصر به امروز نیست. حدود ۱۰ سال پیش هم وقتی سیروس مقدم برای ساخت سریال «روز‌های زندگی» مشغول انتخاب بازیگر بود، سراغ افسانه بایگان و مجید مظفری رفت. بازیگرانی که در همان دهه ۷۰ و البته بیشتر در دهه ۶۰ در گروه بازیگران محبوب و معروف سینما قرار می‌گرفتند و البته آرام آرام به بازیگری که در سینما و تلویزیون به موازات هم فعالیت می‌کند،‌ تبدیل شدند. حضور مرحوم خسرو شکیبایی در سریال «خانه سبز» بیژن بیرنگ و مرحوم مسعود رسام هم از این قاعده پیروی می‌کرد. خسرو شکیبایی گرچه سال‌ها پیش از «خانه سبز» با سریال «مدرس» و «روزی روزگاری» برای بیننده تلویزیون چهره‌ای آشنا بود اما در سال‌هایی که خانه سبز روی آنتن رفت او (خسرو شکیبایی) محبوب سینما بود و با حضورش در یک سریال تلویزیونی توانست آن را به یکی از پرطرفدار‌ترین و پر‌بیننده‌ترین سریال آن سال‌ها تبدیل کند. این «قدرت و جذابیت» حضور یک بازیگر سینما در یک سریال تلویزیونی آنقدر مهم و تاثیر‌گذار بود که کارگردان حرفه‌ای مثل محمد‌رضا هنرمند که از سینما به تلویزیون آمد برای ساخت اولین سریالش «زیر تیغ» یک شرط اساسی داشت؛ حضور پرویز پرستویی و آتیلا پسیانی به‌عنوان بازیگر‌های اصلی سریال. شرطی که وقتی عملی شد، «زیر تیغ» را به فهرست یکی از جذاب‌ترین و موفق‌ترین سریال‌های این سال‌های تلویزیون برد. در چند‌سال اخیر که سریال‌سازی در تلویزیون به نوعی از تحول رسیده و لزوم ساخت سریال‌های شبانه، سریال‌های مناسبتی برای ایام خاص و ضعف سریال‌سازی به سبک سابق؛ باعث شده پای کارگردان‌های سینما به تلویزیون باز شود؛ ‌حضور بازیگر‌های سینما در تلویزیون بیشتر از پیش شده. آنقدر که کسی نمی‌تواند جذابیت و موفقیت سریال‌هایی مثل «صاحبدلان» و «میوه ممنوعه» را فارغ از حضور «باران کوثری» و «هانیه توسلی» بداند که اولی برای اولین حضورش و دومی بعد از محبوبیتش در سریال «وفا»، توانستند تعداد زیادی از طرفداران‌شان را پای قاب شیشه‌ای تلویزیون کشاندند. در همین سریال‌های پاییزی- زمستانی امسال که دور، دور کارگردان‌های سینماست، می‌توان ردپای محکم بازیگر‌های سینما را در سریال‌هایی که برای پربیننده شدن با هم رقابت می‌کنند،‌ دید. همین یک ماه پیش سامان مقدم که کارگردانی‌اش در سینما جلوتر از سریال‌ساز‌ی‌اش است، پای «نیما شاهر‌خ شاهی»،‌«مسعود رایگان»،«امین حیایی» و «هانیه توسلی» را به سریالش کشاند. محمدرضا هنرمند هم برای جدیدترین سریالش «آشپز باشی» بازهم برای نقش‌های اصلی سراغ بازیگرهای سینما رفت. حتی ابوالقاسم طالبی هم که به نظر نمی‌رسد برای سریالش «به کجا چنین شتابان» قصد استفاده از بازیگر معروف را داشته باشد برای جوان اول سریالش از «بابک حمیدیان» دعوت کرد تا برای اولین‌بار در یک سریال تلویزیونی بازی کند و مطمئنا تعداد زیادی از هوادارهایش را پای دیدن «به کجا چنین شتابان» بکشاند. شاید بشود گفت، حضور یک بازیگر سینما در یک سریال تلویزیونی سود دوطرفه‌ای به وجود می‌آورد. یک بازیگر سینما وقتی پا به تلویزیون می‌گذارد، توسط تعداد زیاد‌تری از مردم شناخته می‌شود و گاهی مسیر محبوبیت در تلویزیون را با سرعت بیشتری نسبت به سینما طی می‌کند و از طرف دیگر حضور تلویزیونی‌اش مطمئنا یک سریال را پر‌بیننده می‌کند. با این روند اگر تلویزیون همچنان توانایی جذب کارگردان‌های موفق سینما و در پی آن جذب ستاره‌های سینمایی را داشته باشد،‌ در سال‌های آینده با سریال‌های جذاب‌تری رو‌به‌رو خواهیم بود که می‌توانند، باعث آشتی عمیق‌تر مخاطب با تلویزیون باشند.