فاصله بی‌فاصله

سریال فاصله‌ها سومین سریال «حسین سهیلی زاده» در دسته سریال‌های هر شبه است. درنگاه اول می‌توان گفت که فاصله‌ها در رتبه بندی و ارزیابی نسبت به سریال‌های تلویزیونی رسانه‌های رقیب نمره مناسبی نمی‌گیرد. درباره ساختار سریال باید به سراغ دکوپاژ رفت نکته‌ای که اغلب در سریال‌های روتین به دلیل کمبود وقت مورد توجه قرار نمی‌گیرد و در فاصله‌ها بیش از دو سریال قبلی این کارگردان به فراموشی سپرده شده است. اینکه فیلمنامه کارگردان را مجاب کرده یا احیانا کارگردان فیلمنامه را (!) حتی کمی قابل اغماض است چون در اینگونه سریال‌ها معمولا تا اواسط یا پایان تصویربرداری سریال، نویسنده مشغول نوشتن است. متاسفانه آنچه در سریال‌های روتین بیشتر از جلب مخاطب مورد توجه است، تربیت مخاطب و تغییر ذایقه او به هر شکل ممکن است که به تبع آن خواسته یا ناخواسته مخاطب را نیز در گیر خودش می‌کند. همین فضاست که به شکل زنجیر وار نیز باعث می‌شود که کارگردانان و بازیگران و حتی تهیه کنندگان، تلویزیون را مامنی برای کسب تجربه بدانند و پروسه تهیه و تولید را بی‌خیال شوند. حاصل این پروسه نصفه و نیمه و ناقص سریال‌هایی است که در پروسه تولید با عوامل پشت صحنه یکسان ممکن است جواب داده باشد ولی حالا جواب بر عکس می‌دهد. در هر حال هر کدام از این عوامل باشد مورد قبول است به شرطی که حاصل کار فاصله زیادی با تخیل داشته باشد درعین حال بی‌توجهی به تخیل نیز در آن به چشم نخورد نه اینکه مخاطب خود را در فضای تخیلی و بی‌اساس سریال مسخ شده ببیند. درست است که پایه و اساس هر فیلمنامه‌ای وابسته به قوه تخیل نویسنده وکارگردان است اما اگر از اندازه خودش خارج شود درست مثل این است که شما وارد تاریکی مطلقی شده اید و نشانه‌ای از روشنایی وجود نداشته باشد. اینجاست که ممکن است حدس و گمان‌هایی به سراغ شما بیایند مانند این که سریال براساس یک طرح کوتاه شکل گرفته است و یا اینکه هیچ تلاشی برای هر چه بهتر کردن دیالوگ‌های سنجیده از جانب نویسنده صورت نگرفته است. اگر حرکت دوربین فاصله‌ها را دنبال کنید پی به عدم دکوپاژ و پی رنگ فیلمنامه‌ای کمرنگ خواهید برد و تاثیر بی‌چون و چرای این کمبودها را در بازیگران نیز خواهید دید. بسیار است تلاش‌هایی از این قبیل که بازیگرهای شناخته شده‌ای چون «دانیال حکیمی» بتوانند مثل همیشه با بازی درونی، دلنشین و همینطور صدای موزون مخاطب را درگیر کنند و باعث نجات سریال شوند که متاسفانه بازی خوب حکیمی هم با همه تلاش‌هایش در این کار بی‌جواب مانده است. از قسمت‌های اولیه سریال ما تنها میز منشی بیتا خانم را می‌بینیم و همینطورخانه سعید را. نمی‌دانم چرا تصویر بردار اصرار داشته نهایت استفاده را از کادرهای بسته درسکانس‌ها و پلان‌های این سریال داشته باشد! البته با پیش رفتن سریال این اتفاق کمرنگ تر می‌شود به شکلی که بعد از آزادی فرهاد با بازی حسن جوهر‌چی نمود بیشتری پیدا می‌کند. یعنی ما چند سکانس از پله‌های آپارتمان و حیاط خانه محسن کریمی و نماهایی از پارک را هم می‌بینیم... از ابتدای سریال حتی بدون اینکه ما از اختلاف سعید و پدرش با خبر باشیم آنها همدیگر را متهم می‌کنند. از پیش متهم کردن سعید و پدرش برای اینکه مخاطب زودتر درگیر فضای سریال شود و ماجرا دستش بیاید یکی از ترفندهای نخ نمای سریال‌های روتین است که اگر بسیار رو باشد باعث می‌شود فکر کنیم که نکند بعضی سکانس‌ها به اصطلاح زیرسبیلی رد شده اند. درباره شخصیت‌های حاج عمو و همینطور مرضیه و فرهاد جز این که آنها هم درگیر این فضای افراطی بی‌پایه و اساس شدند. عمو و مرضیه به ترتیب هیچ کاری جز نصیحت و احیانا خبرچینی در هر قسمت از سریال ندارند. مرضیه جز اینکه همیشه پشت در خانه محسن لانه دارد کار دیگری از دستش بر نمی‌آید و اگر دقت کنید وقتی محسن و سعید به شکل عادی هم حرف می‌زنند مرضیه شاکی می‌شود که چه خبره خونه را رو سرتون گذاشتید! وحسن جوهرچی سعی کرده از نقش آدم‌های مثبت کناره گیری کند و این چرخش خوبی است اما در جدال مبهمی که نویسنده و کارگردان برای او تدارک دیدند جواب نمی‌دهد. ساسان شیوه بیان مناسبی ندارد و بیتا هم شاخصه خاصی به کارنامه بازیگری خود نمی‌افزاید. در کل شخصیت‌ها یا منفی منفی هستند یا مثبت مثبت.فاصله‌ها به واقع حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد. خلاصه اینکه تلاش نویسنده و کارگردان و عوامل قابل تقدیر است اما استفاده از شیوه‌های دستمالی شده رسانه‌های دیگر برای رسیدن به موفقیت، جواب نخواهد داد.