سپاس پرودگاری را سزاست که مستضعفان را برکشید و مستکبران را به زیر آورد. موسی که ترسان و نگران- خائفاً یترقّب- از پنجه فرعون می گریخت، آیا می توانست روزی را ببیند که قوم ستم کشیده اما پراکنده او همدل شوند و فرعون را در حال دست و پا زدن میان دریا نظاره کنند؟ «فرعون روی زمین طغیان کرده و استکبار می ورزید و مردمان را گروه گروه و پراکنده قرار داده بود». اما خداوندا تو شاهدی که مسیح معاصر ما حضرت روح الله(ره) وقتی بازداشت و شبانه از کنار دریاچه نمک عبور داده شد، به شهادت دژخیمان شاه، ذره ای خوف و نگرانی در جانش نبود. تو شاهدی خدا که او وعده صادق تو را آن هنگام که پنجه در پنجه استکبار آمریکا و اسرائیل و انگلیس انداخت، انتظار می کشید.
باید هم ورق برمی گشت. خمینی سر به عاریت به تو سپرده بود، اما در میانه میدان. باید هم ورق برمی گشت. باید که پولاد در کف او موم و آتش سوزان دشمنی ها بر او سرد می شد. «یا نار کونی برداً و سلاماً علی ابراهیم». ای آتش سرد و سلامت باش؛ ای آتش، آتش نباش برای یکی با مختصات ابراهیم بت شکن که به هنگام خطر و در کام آتش شدن، حتی فرشتگان را هم جواب کرده است. چرا؟ «او می بیند و مرا کفایت می کند».
و مسیح قرن بیستم که آمد، ید بیضا و عصای موسی را با خود داشت، باطل کننده شعبده ها. ابراهیمی بود، ضد آتش و روئین تن. مسیح ما نه فقط جان ها، که ایمان و امید را زنده کرد و طوفان در اردوگاه استکبار انداخت. او به داودی می مانست که نه آهن بلکه دل های پراکنده مستضعفان را ذوب کرد و به هم آمیخت و یکی کرد تا سدی نفوذناپذیر در برابر جباران بسازد. او جوشن کبیر بر تن ملتی کرد که تا پیش از آن توسری خور همه طواغیت روزگار بودند. فردا ۲۲ بهمن، روز چنین امام و امتی است. روزی فیصله بخش و مبارک تا نهایت تاریخ. فردا روز تحقیر مستکبران است، جشن همه ملت های مستضعف دنیا و ماتم همیشگی جباران عالم. و ۲۲ بهمن به عنوان «فرقان بزرگ»، روز فاصله گذاری میان دوست و دشمن است. روزی که تیزاب انقلاب، پرده از عیارها برمی دارد. فردا روزی است که ملت ایران سنگ فتنه ای ۱۱-۱۰ ماهه را به جانب پرتاب کنندگان اصلی آن- استکبار آمریکا و اسرائیل و انگلیس- باز می گرداند.
سالی که سپری شد با وجود تدارک فتنه ای پیچیده از سوی دشمن، سال انفجار اطلاعات و کنار رفتن نقاب ها بود. قانون خلقت است که در کلام امیرمؤمنان علی علیه السلام جاری شد «هیچ کس در ضمیر و باطن خود رازی را پنهان نمی دارد مگر اینکه آن راز از رنگ چهره و لابلای سخنان پراکنده- و خالی از توجه وی- آشکار می شود» (کلمات قصار نهج البلاغه، کلمه ۲۶). ملت ما این حقیقت را در همین یک سال اخیر در مشی سران استکبار و برخی بازیگران ظاهرا زرنگ فتنه در داخل مشاهده کرد. ملت ما، هم بغض فوران کرده از دهان مستکبران و هم اعتماد و آمیختگی سران فتنه به دشمنان اصلی انقلاب را دید. ملت ما دید که چگونه مرز میان این عناصر ضعیف النفس، غنیمت طلب و لجوج داخلی با دشمنان قسم خورده به هم خورده است. این خلاف فرمان الهی به مؤمنان بود. مؤمن کجا با دشمن هم پیاله می شود و به او اعتماد می کند؟
آیات ۱۱۸ تا ۱۲۰ سوره آل عمران حقیقت این اعتماد خیانت آلود را به تصویر کشیده است، آنجا که می فرماید «ای کسانی که ایمان آورده اید محرم اسراری از غیر خود انتخاب نکنید، آنها از هیچ شر و فسادی نسبت به شما دریغ نمی کنند. دوست دارند هر آنچه شما را رنج و زحمت دهد. دشمنی از دهان آنها آشکار شد و آنچه- از کینه- پنهان می کنند بزرگ تر است. ما نشانه ها و آیات را برای شما روشن و بیان کردیم اگر عقل پیشه کنید» و «شما آنها (دشمنان بدخواه) را دوست می دارید اما آنها شما را دوست ندارند... و زمانی که شما را ملاقات می کنند می گویند ایمان آورده ایم و هنگامی که خلوت می کنند، از شدت خشم انگشتان خود را به دندان می گزند. قل موتوا بغیضکم. بگو با همین خشم و غیض بمیرید، خداوند به باطن سینه ها آگاه است. اگر خیری به شما برسد، آنان را ناراحت می کند و اگر حادثه ناگواری برای شما رخ دهد، به خاطر آن خوشحال می شوند. و اگر شکیبایی و تقوا پیشه کنید، کید و نیرنگ آنها هیچ ضرری به شما نمی رساند.
به یقین خداوند بر آنچه انجام می دهند، احاطه دارد».
همین حوادث ۸-۷ ماه اخیر را که عقبه ای۲۰ بلکه ۳۰ ساله دارد، مرور می کنیم. چه کسانی سران مثلث استکبار را سر ذوق و هیجان آوردند؟ مستکبران انگلیسی و آمریکایی و صهیونیستی که سابقه عداوت ده ها ساله- بلکه بعضا بیش از یک قرن- با ملت ایران دارند و هرگز در تضییع حقوق و منافع و امنیت ملت ما سرسوزنی دریغ نکرده اند، با چه منطقی جریان فتنه را زیر پر و بال گرفتند و با تمام توان پروراندند و حمایت کردند؟ دشمنان یک ملت بزرگ با چه محاسبه ای، رجال و احزابی را از میان همان مردم مورد تأییدو تمجیدو پشتیبانی قرار دادند؟ مگر نه اینکه آنها رنج و زحمت ما را توقع دارند و از رنج های ما شادمان و از شادی های ملت ما سوگوار می شوند؟! جز این است که رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا (رئیس اسبق سازمان جنایتکار CIA) صراحتا گفت «ایرانی خوب و معتدل، ایرانی یی است که با گلوله کشته شده باشد»؟ مگر نه اینکه گفتند ریشه ملت ایران را باید از جا کند؟ اکنون چه شده که از برخی عوامل بازی خورده و آلت دست فتنه مشخصا اسم می برند و به شجاعت و الهام بخشی می ستایند؟
آیا کسی جلادتر و جنایتکارتر از شیمون پرز رئیس رژیم صهیونیستی می شناسید؟ جباری چنین که جز بوی خون و نسل کشی نمی دهد با چه محاسبه ای در دانشگاه هرتسلیا می گوید «نبرد علیه جمهوری اسلامی از بیرون مرزهای آن آغاز نمی شود بلکه از درون مرزهای ایران آغاز می شود. ما باید از مخالفانی که با رژیم مبارزه می کنند، دلجویی و آنها را دلگرم سازیم.
آنها به نیابت از ما با جمهوری اسلامی می جنگند». بوش و اوباما با چه منطق مشترکی از یک جریان آلوده سیاسی در داخل حمایت نمودند؟ آنها به چه چیز طمع کردند؟ و آیا تصادفی بود که جریان ضدانقلاب فرصت طلب با استفاده از بسترسازی همین جریان آلوده و ویروسی شده، ابتدا مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را خط زدند، سپس بر اسلام خط کشیدند و به سبک دغلبازی رضاخانی شعار جمهوری ایرانی سر دادند و سرانجام سراغ هجمه و هتاکی علیه امام خمینی و اصل ولایت فقیه و سرانجام امام حسین(ع) رفتند؟ مگر امروز ملت ایران قسم دروغ حضرات فتنه برپا کن را باور می کند که بگویند ما نسبتی با بیگانگان و استکبار نداریم و مستقل هستیم؟ به قول شاعر؛ گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست- در و دیوار شهادت بدهند آری هست. اینکه آن رجل جاه طلب ناکام در کنار لاف استقلال از بیگانه، از بقایای ضد انقلاب دعوت می کند که در راهپیمایی ۲۲ بهمن شرکت کنند «اما با حفظ هویت خود»! جز دعوت به اختلاف و تفرقه و پراکندگی در اردوگاه ملت انقلابی ایران است و آیا تقلا برای تفرقه و تجزیه ملت و با هم درگیر کردن آنها، جز همان راهبرد فرعونی همه مستکبران است که برای غلبه و سیطره بر ملت ها، آنها را گروه گروه می کنند؟ «انّ فرعون علا فی الارض و جعل اهلها شیعاً یستضعف طائفه ً منهم...» (آیه ۳ سوره قصص). جناب آقای چیز! راز پنهان شما تاب مستوری ندارد و از لابلای سخنان متناقض شما خود را بیرون می اندازد. می دانید که دروغ گو کم حافظه است و دروغ، پنهان نمی ماند.
ملت تیزبین ما که خوب است حالا صدها فرسنگ آن طرف تر، تحلیلگر نشریه اکونومیست چاپ لندن هم فهمیده که «اظهارات اخیر آقای... از نامزدهای انتخابات ایران نشان می دهد او با بنیان های انقلاب اسلامی مشکل دارد و این بنیان ها را به چالش کشیده است.» و این همان واقعیتی است که بی بی سی انگلیس با همه پنهانکاری، پس از انتخابات لو داد و اعلام کرد «مشکل غرب احمدی نژاد نیست، چالش اصلی غرب در انتخابات، انقلاب اسلامی است». جنگ احزابی که جبهه دشمن با همراهی جریان «مرجفون» برای ترساندن و خالی کردن دل ملت ایران راه انداختند، بنیاد انقلاب اسلامی را نشانه رفته بود و انتخابات بهانه ای بیش نبود.
فردا- ۲۲ بهمن ۸۸- روز فتح الفتوح بزرگ ملت ایران است. استکبار زخم خورده از قدرت نمایی ۰۴ میلیونی یک ملت در ۲۲ خرداد و ۹ دی ۸۸، دست و پا می زند تا مگر در برابر این فتح الفتوح بزرگ، کمتر هزینه بدهد. اگر تقلا نمی کرد، باید شک می کردیم. او مثل همیشه و هر ساله باید آخرین دست و پای خود را بزند تا مگر خدشه ای به گوشه ای از جشن بزرگ پیروزی وارد کند. مزدوران گروهک ها را فرا خوانده اند اما همان مزدوران نیز هرچه باشد ارزنی مغز در کنج کاسه سرشان است که بدانند با اقیانوس خروشان ملتی متحد نمی توان درافتاد. جز رفتار ایذایی احتمالی کاری از دست آنها برنمی آید. آنها که روز عاشورا باد کاشتند، طلیعه تندباد را روز ۹ دی دیدند و اکنون باید منتظر درو کردن طوفان باشند.
بی دلیل نیست که سایت های «نوروز» و «امروز» (وابسته به مشارکت و مجاهدین) در تحلیل مشترک از همه تبلیغات قبلی همسو با دشمن عقب می کشند و می نویسند «۲۲ بهمن آزمون فیصله بخش نیست» و بیخود نیست که آمریکا و اتحادیه اروپا در اقدامی بی سابقه بیانیه ای مشترک صادر می کنند و با حمایت از سازمان فتنه، نسبت به سرنوشت آنها در پس راهپیمایی ۲۲ بهمن ابراز نگرانی شدید می کنند. اساساً دشمنان انقلاب چه تدارکی کرده اند که پیش بینی خشونت در جشن انقلاب می کنند مگر در ۰۳ جشن قبلی، سابقه ای از کوچک ترین تنش- چه رسد به خشونت- وجود دارد؟! آیا آن دعوت به حفظ هویت جداگانه در تداوم این طراحی و پروژه استکباری نیست؟ اما با همه دشمنی ها و طراحی ها، بنابر وعده الهی، کید شیطان «ضعیف» است.
به آمریکا بگویید از ملت ما عصبانی باش و از این عصبانیت بمیر. ملت ما با اقتدا به امام و مقتدای خود، تا به امروز صبر و تقوا و مجاهدت پیشه کرده و به تصریح پروردگار «اگر ]در برابر دشمن[ شکیبایی و تقواپیشه کنید، کید و نیرنگ آنها هیچ ضرری به شما نمی رساند. به یقین خداوند بر آنچه انجام می دهند، احاطه دارد».
فردا روز رجم شیطان بزرگ با حجاره «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» است، روز فریاد «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست». فردا ملت ما انتقام مظلومیت علی بن ابیطالب را از وارثان بنی امیه و اشعث بن قیس ها می گیرد. فردا روز لبیک به کلام بر زمین مانده امیرمؤمنان در روز صفین است که شمشیر می زد و فریاد برمی آورد «استقامت کنید و بجنگید که جز یک نفس از دشمن نمانده، بجنگید که لحظه پیروزی نزدیک است». فردا روز برائت جستن از وارثان فریبکار، آلوده و حکمیت طلب اشعث بن قیس است که منافقانه به امیرمؤمنان گفت «این جمله که می گویی به ضرر توست.» امام او را لعنت کرد و فرمود «لعنت خدا و لعنت کنندگان بر تو باد ای بافنده پسر بافنده، ای منافق فرزند کافر!... مردی که شمشیر دشمن را به قوم خود راهنمایی کند ]اشاره به خیانت اشعث به قبیله خود در زمان حمله خالد[ و مرگ را به سوی خویشان و بستگان کشاند، سزاوار است که نزدیکانش با او عداوت ورزند و دیگران که دورترند، از او ایمن نباشند». (خطبه ۹۱ نهج البلاغه)
هنر نظام «امت- امامت»، در دور کردن پنجه تهدید دشمن از سر کشور بود و هنر جریان نفاق، «گرا» دادن و کشاندن تیغ تهدید دشمن به سوی مردم خود. چنین جماعتی خیری نخواهند دید. فردا، روز صدق است. روز شناسایی صادقان و دروغگویان. این ویژگی و فرجام فتنه است. «آیا مردم گمان می برند واگذاشته شده اند تا بگویند ایمان آوردیم و در فتنه آزموده نشوند؟ و این در حالی است که پیشینیان آنها را آزمودیم تا صادقان و راستگویان معلوم شوند» (آیات ۲ و ۳ سوره عنکبوت). فردا روز پاداش بزرگ صادقان صابر و استوار است همان گونه که امیرمؤمنان(ع) فرمود: «ما در کنار رسول خدا(ص) می جنگیدیم و این جز بر ایمان و تسلیم ما و بردباری در برابر نیش های دردآجین و جدیت در جهاد با دشمن نمی افزود... پس چون خداوند صدق و اخلاص ما را دید، ذلت و خواری را برای دشمنان ما و یاری و پیروزی را بر ما نازل فرمود» (خطبه ۶۵ نهج البلاغه).
