مخالفان افراطی گری

تندروی افراط می آورد به این معنا که زمانی که در جامعه جریان یا جریان هایی رو به افراط گرایی می روند، طرفداران آن جریان نیز به تدریج افراطی و تندرو می شوند. در این شرایط فضای عقلانی و اعتدال و گفت وگو زیر سایه افراطی گری قرار می گیرد. بنابراین هر کدام از جریان های موجود در جامعه باید از هر گونه افراط پرهیز کنند و به جای افراط گرایی به سوی اعتدال گام بردارند. چه آنکه اتخاذ این رویه هم به نفع خودشان است و هم به نفع جامعه و طرفداران شان. رعایت این نکته از سوی جریان های سیاسی به این دلیل حائز اهمیت است که هرگونه افراطی گری از سوی هر جریانی جامعه را نیز با خود به سمت تندروی می برد. به عقیده من یکی از راهکارهایی را که در این زمینه می توان به کار گرفت این است که کسانی که قدرت را در دست دارند باید با منتقدان خود مدارا کنند و در یک فضای آرام به گفت وگو بپردازند. البته این نکته فقط در رابطه با افرادی نیست که قدرت را در دست دارند بلکه باید جریان هایی که خارج از قدرتند نیز این مساله را رعایت کنند تا از سوی هر دو طیف مدارا صورت گیرد، به این صورت که به جای اینکه به اعمال تحریک آمیز دست زده شود، باید طرفداران هر دو طیف به سمت اعتدال هدایت شوند، چراکه نتیجه اعمال تحریک آمیز و سوق به سوی افراط جز ایجاد تنش و ناآرامی نتیجه یی را به همراه ندارد.عده یی می خواهند منافع خود را تامین کنند و تامین منافع شان را جز در ایجاد تنش و سوق دادن طرفداران شان به سوی برخوردهای افراطی نمی بینند. شاید هم قصد دارند در فضای رادیکالی که به وجود می آورند به حساب منتقدان خود برسند که این راهکار درست و منطقی نیست. مساله دیگری که باید مورد توجه قرار داد این است که این گونه رفتارهای افراطی و رادیکالی دو طرف جدا از خواسته های اصولگراها و اصلاح طلبان است. تلاش برای ایجاد هرگونه تنش و نا آرامی در جامعه چیزی نیست که اصلاح طلبان و اصولگرایان خواستارند. اگر بخواهیم در رابطه با اصولگرایان سخن بگوییم این گونه رفتارها از اعمال و خواسته های اصولگرایان جداست. اکثریت اصولگرایان به نوعی به سمت فضای معتدل گرایش دارند و با هرگونه تندروی مخالفند و حقیقت این است که حتی با برخی رفتارهای افراطی همسو نیستند و نمی توان عملکرد این عده افراطی را به حساب اصولگرایان گذاشت. از سوی دیگر نیز نباید برخی اعمال افراطی را به حساب اصلاح طلبان گذاشت، چراکه مشی اصلاح طلبان جدا از هرگونه افراط و به سوی روش های مسالمت آمیز و اعتدال و همچنین پرهیز از هر گونه افراط و تندروی است. با توجه به این مطلب می توان گفت رفتارهای افراطی با آنچه خواسته و هدف واقعی اصلاح طلبان است در تناقض است. از این رو می توان گفت غیر منصفانه است که برخی اعمال گروه های افراطی را که دست به برخی رفتارها می زنند به حساب حامیان اصلاح طلبان گذاشت. برخی گروه های افراطی به نام پیروی به حمایت از اصلاح طلبان می پردازند اما جزء پیروان واقعی اصلاح طلبان نیستند. آنها تحت عنوان اصلاح طلبی و حمایت از اصلاح طلبان اعمال تند انجام می دهند. اما این نکته را هم باید در نظر داشت که برخی اعمال تحریک آمیز، نتیجه هدایت به سوی افراط در جامعه است. بنابراین گروه های افراطی دو طرف را نباید به حساب حامیان واقعی این دو گروه گذاشت چراکه هر دو گروه از افراط می پرهیزند. آنچه هم دیده می شود این است که هم اصلاح طلبان و هم اصولگرایان واقعی طرفداران خود را از هرگونه اعمال افراط گرایانه باز می دارند. یکی دیگر از راهکارهایی که باید در این راستا در نظر گرفته شود اینکه هر دو جریان موجود در کشور باید ظرفیت انتقاد پذیری خود را افزایش دهند. از سوی دیگر فضایی باز برای انتقاد در جامعه به وجود آید تا هر دو طیف بتوانند نظرات خود را چه در قالب انتقاد و چه در قالب های دیگر عنوان کنند. برخورد با انتقاد سازنده در جامعه باعث به وجود آمدن یا افزایش گروه های افراطی می شود. لازمه ایجاد فضای منتقدانه در جامعه نیز اجازه فعالیت به هر دو طیف موجود در جامعه است. اگر به هر دو طیف اجازه فعالیت داده شود دیگر هیچ گروهی رو به سوی افراط نخواهد رفت. به جای تعطیلی روزنامه ها یا افزایش فضای سانسور بهتر است آزادی بیان جایگزین شود. به جای چنین برخوردهایی می توان با درایت و با بصیرت به حل مشکلات پرداخت و با همین بصیرت و آگاهی با منتقدان برخورد کرد. در چنین فضایی و با چنین برخوردهایی قطعاً ریشه افراط کنده خواهد شد، چراکه هیچ کس، نه اصلاح طلبان و نه اصولگرایان از افراط استقبال نمی کنند. نباید هیچ کدام از طرفین کار را به جایی برسانند که رفتار طرفداران شان شکل افراطی به خود گیرد و رفتار هر کدام از حامیان به گونه یی باشد که دیگری را به واکنش وادارد. هیچ طیف و حزبی با وحدت و فردی که مردم را به سوی وحدت دعوت می کند مشکل ندارد، چراکه اگر در جامعه وحدت نباشد دشمن به راحتی بر آن کشور مسلط می شود. ریشه رفتارهای افراط گرایانه نیز به عدم تساهل باز می گردد. در این راستا به این مطلب نیز می توان پرداخت که منتقدان در جامعه بر اساس قانون اساسی دارای حقوقی هستند که باید آن را به رسمیت شناخت. منتقدان نیز باید این نکته را در نظر داشته باشند که آنها نیز باید بر اساس چارچوب حقوقی که در قانون اساسی برایشان مشخص شده است فعالیت کنند. در این رابطه نیز باید از رفتارهای تبعیض آمیز پرهیز کرد، چراکه منتقدان حقوقی دارند که باید به آن احترام گذاشت و آنها را رعایت کرد. حاصل چنین عملی نیز ایجاد وحدت بیشتر در جامعه است، چراکه گرایش همه گروه ها به سوی اعتدال و وحدت در چنین فضایی میسر می شود. نباید فقط در سخن پیرو فرمایشات مقام معظم رهبری بود بلکه باید به سخنان ایشان جامه عمل پوشاند.