من دندانپزشکم را دوست دارم

خوانندگان محترم می توانند پرسش های خود را با ذکر سن، محل سکونت و شرح مختصری از مشکل و هر موضوعی که در یافتن علت کمک کند، مطرح سازند تا پاسخ داده شود. برای طرح پرسش های خود می توانید با آدرس info@doctoryashil.com مکاتبه کنید. ▪ دختری ۲۹ ساله هستم. دو سال پیش دو تا از دندان های جلویی ام را به دلیل کج بودن و نافرم بودن به توصیه دکتر روکش کردم و هفت هشت ماه بعد وسط دندانم سیاه شد. به دکتر رفتم که گفت باید عصب کشی شود و عصب دندانم سیاه شده بود که کشیده شد و روکشم را هم عوض کرد. مدتی بعد هم دومین دندانم به همان شکل شد و از آن به بعد لثه هایم به شدت حساس شده و گاهی هم حالت سنگینی با خارش در دهانم دارم. با توجه به اینکه دندان (و به خصوص وسط دندان) از روی روکش دیده نمی شود، می توان حدس زد منظورتان سیاه شدن لثه در محل بین دو دندان است. برداشت من این است که لثه های شما به فلز موجود در روکش حساس بوده یا اینکه روکش به درستی نصب نشده و باعث تحریک و حساسیت لثه ها شده است. در صورتی که به فلز حساسیت دارید، توصیه می کنم روکش هایتان را با روکش های بدون فلز (تمام سرامیک) تعویض کنید و پیش بینی می کنم با از بین رفتن عامل ایجادکننده حساسیت، التهاب لثه هایتان نیز بر طرف شود. موضوع دیگری که در سوال تان بود و اصلاح می کنم این است که عصب دندان از روی دندان با چشم رویت نمی شود و اصولاً عصب سیاه نمی شود (و کشیده هم نمی شود). واقعیت این است که وقتی دندان پوسیده می شود و پوسیدگی عصب دندان را درگیر می کند، عصب دندان (که کانال های آن در داخل ریشه ها قرار دارد) باید از آلودگی و پوسیدگی پاک شود. برای این کار نخست داخل کانال را با وسایل مخصوص پاکسازی می کنند (که در این مرحله اعصاب و عروق داخل آن نیز از بین می رود) و سپس محل پاکسازی شده را با مواد مخصوص آن پر می کنند و روی ریشه و روی تاج را با مواد مربوطه پر می کنند. بهتر است قبل از انجام درمان روکش، پوسیدگی دندان زیر روکش برداشته شود و در صورت لزوم عصب کشی پیش از انجام روکش انجام گیرد. البته در مورد شما ممکن است عدم رعایت صحیح بهداشت و شرایط محیط دهان تان باعث شده پوسیدگی از زیر روکش ادامه یابد و نیاز به عصب کشی باشد. ▪ خانمی ۳۸ ساله هستم که بر اثر مسائلی تعدادی از دندان های خود را از دست داده ام که چه در خوردن غذا و چه در خندیدن این موضوع بسیار عذابم می دهد. به دکتر که مراجعه کردم گفتند باید ایمپلنت کنم. من از ایمپلنت هیچ اطلاعی ندارم و در ضمن شدیداً از دندانپزشکی می ترسم به طوری که وقتی وارد دندانپزشکی می شوم فشارم بالا می رود و ضربان قلبم زیاد می شود. از طرفی می خواهم دوباره دندان های خوبی داشته باشم و زیبایی قبلی خود را به دست آورم. ایمپلنت روش پیشرفته و جدیدی است که دندان به وسیله نوعی پیچ که از طریق جراحی درون استخوان فک قرار می گیرد، در داخل دهان کاشته می شود و روکش مخصوص ایمپلنت روی آن قرار می گیرد. به این شکل، بیمارانی که دندانی را به کلی از دست داده اند، دارای دندان می شوند. موفقیت این روش مستلزم دارا بودن استخوان کافی و نداشتن مشکل تحلیل لثه و فک در محل کاشت دندان است که باید پیش از انجام عمل جراحی ایمپلنت، چاره یی برای این مشکلات احتمالی اندیشید. این روش که امروزه مورد استقبال بسیاری قرار گرفته، به انسان کمک می کند حس داشتن یک دندان واقعی را داشته باشد. البته در صورتی که یک یا دو دندان در فواصل مناسب از بین رفته باشند و بیمار به دلایل شخصی یا پزشکی نخواهد یا نتواند از روش ایمپلنت استفاده کند، با روش های دیگری مانند روش بریج (روکش های چندواحدی) می توان محل خالی دندان از دست رفته را پر کرد و ظاهر و کارکرد مناسبی نیز از دندان گرفت. از طرفی در افرادی که استطاعت مالی یا آمادگی برای انجام جراحی ایمپلنت ندارند، امکان استفاده از پلاک پارسیل نیز وجود دارد و بیمار می تواند تا زمان مهیا شدن شرایط برای انجام ایمپلنت، از پلاک استفاده کند. مساله دیگری که اشاره کردید، واهمه از دندانپزشکی است که متاسفانه بسیار به این مورد برخورده ام. باید توجه داشته باشید که درمان های دندانپزشکی تحت بی حسی موضعی و توسط افراد مسلط انجام می گیرد و کلیه مسائل مربوط به رعایت بهداشت و ایمنی و ... توسط ایشان رعایت شده است. با این حساب بعد از بی حس شدن، عموماً دردی احساس نخواهید کرد. همچنین دندانپزشک تان می تواند پیش از شروع درمان، کل پروسه درمان و تعداد جلسات لازم و کارهایی که انجام خواهد داد را برای شما توضیح دهد و از نگرانی شما بکاهد. مسائلی مانند بالا رفتن فشار و تند شدن ضربان قلب از ترس هیبت دندانپزشکی نیز با اولین خاطره خوش از دندانپزشکی، به کلی رفع خواهد شد. خاصه آنکه انگیزه یی قوی مانند داشتن دندان های خوب و بازگرداندن زیبایی تان دارید. نکته دیگر آنکه در برخی شغل ها مانند دندانپزشکی، علاقه و اعتماد بیمار به منش و شخصیت دندانپزشک، تاثیر بسیار زیادی در موفقیت درمان و نیز احساس ناراحتی کمتر در طول پروسه درمان دارد. روی تبلیغات یکی از محصولات دندانپزشکی نوشته بود؛ «من دندانپزشکم را دوست دارم» که برایم جالب بود.