موانع شادی و راه های بر طرف کردن آنها

بدون شک شادی یکی از نعمت ها و موهبتهایی است که خداوند به انسان ارزانی داشته است . وقتی انسان در زندگی به مطلوب و خواسته خود برسد حالتی به نام شادی در او بوجود می آید و اگر به مطلوب خود نرسد یا علایق خود را از دست بدهد دچار حزن و اندوه می شود . شادی واقعی یک شادی کودکانه است که وابسته به مکان و زمان خاصی نیست . سه ویژگی بارز در یک کودک وجود دارد : ۱) شادی بی دلیل ، ۲) دوست داشتن بی دریغ ۳)‌ کنجکاوی بی انتها . به تدریج و با افزایش سن فرد با شکل گیری قالبهای ذهنی ، اثر مسائل فرهنگی ، باید و نبایدها فرد دیگر به راحتی قادر به ابراز احساسات خود نخواهد بود و موارد زیادی را تجربه می کند که با وجود اینکه دوست دارد شاد باشد ، در فضا و محیط شاد قرار گرفته و دوستان شادی هم دارد نمی تواند شادی خود را ابراز کند و دچار افسردگی می شود . برای تجربه دوبارۀ شادی لازم است موانع شاد بودن شناسایی و برطرف شوند : تفکر منفی و به عبارت دیگر دیدن نیمه خالی لیوان یکی از موانع شادی است . اینگونه افراد مدام در خود و اطرافیان خود و جامعه دنبال اشتباهات و کاستی ها هستند ، با نادیده گرفته خوبی ها به برجسته کردن نقص ها و اشتباهات می پردازند ، با بدبینی به بیرون از خود نگاه می کنند و با دیدن یک نکته منفی در رفتار دیگران به نکوهش آنها می پردازند . نقطه مقابل این قضیه مثبت اندیش است که در آن با در نظر گرفتن تمامیت یک موضوع به ویژگیهای مثبت آن توجه می شود و از آنها استفاده می شود . چنین فردی واقعیت گراست و خود و اطرافیان خود را آنطور که هست می بیند ، نه آنگونه که خود می خواهد یا می پندارد . عدم اعتماد به خدا (توکل نداشتن) و دیگران که باعث بوجود آمدن اضطراب می شود ، نیز مانع تجربه شادی است . مانند کسی که به تنهایی در یک نیمه شب در داخل یک جنگل رها شده است و به هیچ چیز اعتماد ندارد و همواره نگرانی اتفاقات بد است . در سایه ارتباط و اعتماد به دیگران و در اوج این مفوم با ارتباط و توکل به خداوند فرد به شادی و آرامش واقعی دست خواهد یافت که شرایط بیرونی تاثیری در آن نخواهد گذاشت . خیلی وقتها ، انسان شناخت خوبی از توانایی های خود ندارد و هدفی نامتناسب با شرایط و محدودیتهای خود برمی گزیند که با دست نیافتن به خواست خود و شکست خوردن دچار حزن و اندوه می شود . پس باید به عنوان گام اول فرد به شناخت صحیح از توانایی ها و محدودیتهای خود برسد و با نداشتن توقع بیش از حد به دنبال رسیدن به اهداف خود باشد . انجام کارها و فعالیتهایی مانند مطالعه کتب مورد غلاقه ، کوهنوردی همراه با دوستان و ... که متناسب با توانایی ها و پتانسیل فرد بوده و مورد علاقه او می باشد به تدریج حس خوبی در او بوجود می آورد که با افزایش اعتماد به نفس ، سطح رضایت مندی را افزایش خواهد داد. بعضی از انسانها اسیر چارچوبها و قالبهای سخت ذهنی خود شده اند . این قالبها اجازه ابراز شادی را از آنها می گیرد . مانند رئیسی که می گوید اگر بخندم و جدی نباشم کارمندانم دیگر از من حساب نمی برند و دستوراتم را اجرا نمی کنند . یا اینکه آدم باید جدی باشد ! دختران نباید بخندند ! و ... باورهای غلط در مورد شاد بودن و خندیدن هم وجود دارند که مانع ابراز شادی می شوند . مانند اینکه بعد از هر خنده ، گریه ای هست . این موارد در عمق نا خودگاه جای گرفته اند و مانع بروز شادی و خندیدن می شوند . با کنار گذاشتن و شکستن اینگونه قالبهای نادرست ذهنی و رهایی از قید و بندهای نادرست و پس زدن حصارها، شادی و خنده پدیدار خواهد شد . محیط ناشاد ، ارتباط داشتن با کسانی که مدام غر می زنند و گله و شکایت از همه چیز دارند هم تاثیر منفی روی فرد می گذارد . با حضور در محیط های شاد و سالم و دوستی با انسانهای شاد ، پرانرژی و مثبت اندیش می توان شادی بیشتری را تجربه کرد . سرزنش کردن خود ، پس از مرتکب شدن خطا و اشتباه ، حس بدی در انسان بوجو می آورد و اگر فرد مرتب خود را سرزنش کند باعث پایین آمدن اعتماد به نفس خود می شود . عذاب وجدان هم سدی بزرگ در برابر رشد و حرکت فرد در زندگی و مخرب و ویرانگر اعتماد به نفس ، انسان است و هنگامی وجود می آید که عمل و رفتار فرد با ارزش های درون ، باورها و اعتقادات او سازگار نبوده و با آن در تضاد است . در این حالت فرد ممکن است به تنبیه خود بپردازد و حس بسیار بدی نسبت به خود داشته باشد . توجه به این موضوع که هر انسانی ممکن است اشتباه کند و این اشتباه قابل بخشش و گذشت است ، به فرد کمک میکند تا خود را ببخشد و به تصحیح رفتار گذشته خود بپردازد و حس خوبی نسبت به خود داشته باشد و عذاب و جدان هم از دیگر موانع شادی است . انسان اگر جایگاه اصلی خود را در زندگی بشناسد و از مقایسه نادرست خود با دیگران دست بردارد و به جای حسادت به آنها و تلاش برای پایین کشیدن آنها تلاش کند؛استعداد درونی خود را به شکوفا کند؛در راستای علایق خود گام بردارد؛ارتباط خود را با خداوند افزایش دهد؛به رهایی و بی آلایشی دوران کودکی خود باز گردد؛خیرخواه و مددکار دیگران باشد؛از خطا های دیگران چشم پوشی کند ؛انها را ببخشد ؛ تفکر و دیدگاهی مثبت در زندگی برای خود برگزیند ؛ به دنبال لذت بردن از زیبایی های جهان هستی و طبیعت اطراف خود باشد ؛ شادی خود را محدود به شرایط ویژه مادی نکند ؛ در لحظه بودن را تجربه کند و رها و جاری باشد ؛ می تواند شادی و آرامش واقعی را تجربه کرده و با ارزانی داشتن آن به خانواده و اطرافیان آن را صدچندان نماید .