ناب‌ترین تجربه ستاره جوان آرژانتینی

سرخیو اگه‌رو سهمی در مسابقه‌های فوتبال امسال المپیک ندارد، زیرا تیم ملی امید آرژانتین به رغم پیشینه فتح هر دو دوره قبلی المپیک (۲۰۰۴ و ۲۰۰۸)‌ راهی به مرحله نهایی پیکارهای امسال نیافت و در رقابت‌های انتخابی منطقه آمریکای جنوبی بازنده و حذف شد. اگر اگه‌رو با وجود این ناکامی بزرگ هنوز به رقابت‌های امسال فوتبال المپیک می‌اندیشد و آن را تعقیب می‌کند، به این سبب است که این رقابت‌ها در انگلیس برگزار می‌شود و تعدادی از بازی‌ها در شهر منچستر جریان دارد که هرچند استادیوم تیم فعلی اگه‌رو یعنی منچسترسیتی را شامل نمی‌شود، اما اولدترافورد (خانه منچستریونایتد)‌ را در بر می‌گیرد. اگه‌رو بیست و چهار ساله و کوتاه‌قد و فنی و سریع که در قهرمانی آرژانتین در رقابت‌های فوتبال‌ المپیک ۲۰۰۸ پکن با زدن دو گل به تیم پرتوان برزیل در مرحله نیمه‌نهایی سهم مهمی داشت و سپس در کنار یاران معروفش، بازی فینال را هم از نیجریه نماینده شایسته آفریقا برد، چهار سال بعد از آن تجربه ناب و همزمان با برپایی مسابقه‌های فوتبال المپیک ۲۰۱۲ در لندن و چند شهر عمده دیگر انگلیس، می‌گوید: «قبل از این که به پیکارهای المپیک ۲۰۰۸ بروم، از کسانی که در مورد این بازی‌ها اطلاعات زیادی داشتند و دارند، پرس‌ و جو کردم و مسائلی را پرسیدم و همه آنها در یک مورد اتفاق‌نظر داشتند و تاکید می‌کردند که این رقابت‌ها تجربه‌ای یگانه و منحصر به فرد است. بعدها که در فضای دهکده ورزشکاران و محیط بازی‌ها قرار گرفتم، فهمیدم که برآورد و دیدگاه آنها کاملا صحیح بوده است. به واقع یک ورزشکار ملی‌پوش فقط یک بار و اگر بسیار خوش‌اقبال باشد، حداکثر دو یا سه بار حضور در المپیک‌ها را تجربه می‌کند و این مساله برایش خاطر‌ه‌ای ماندگار می‌شود و باید اعتراف کنیم به رغم تمامی دستاوردهای متنوع دیگرم در ورزش، حضور در المپیک ۲۰۰۸ پکن، بالای تمامی موارد قبلی در زندگی من قرار می‌گیرد». ● گل حرفه‌ای و سرنوشت‌ساز اگه‌رو در فصل گذشته فوتبال انگلیس همراه با منچسترسیتی یک قهرمانی باورنکردنی را به دست آورد و اگر گل حرفه‌ای و عالی او در دقیقه ۴ + ۹۰ مسابقه آخر سیتی در برابر کویینز پارک رنجرز در کار نبود، اینک منچستریونایتد عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلیس را مثل معمول ۲۵ سال اخیر در گنجینه افتخاراتش می‌داشت، اما اگه‌رو و یارانش دست به کوششی بزرگ در لحظات بسیار سخت آخر آن دیدار و به واقع تمامی فصل زدند تا تیم بسیار پرتجربه‌تر یونایتد که معمولا در کورس‌های طولانی‌ قهرمانی، پیروز می‌شود، کم بیاورد و به حکم تفاضل گل دوم شود و «منچسترسیتی» برای اولین بار در ۴۴ سال گذشته به عنوان قهرمانی لیگ انگلیس برسد. به واقع جبران ۸ امتیاز عقب‌افتادگی از یونایتد در صدر جدول لیگ در پنج هفته پایانی لیگ شاهکاری از جانب «اگه‌رو» تیزهوش و یارانش بود، اما او در دل تابستان ۲۰۱۲ و در حالی که فصل جدید پیکارهای لیگ برتر انگلیس از اواسط مرداد به راه می‌افتد، باز از المپیک می‌گوید: «چون مسابقات امسال المپیک در انگلیس برگزار می‌شود و من در این کشور ساکن هستم، حتی برای یک لحظه هم نمی‌توانم چشمم را از تلویزیون یا صفحات روزنامه‌ها بردارم و دائما اخبار آن را تعقیب می‌کنم و خاطراتم سریعا به سمت ۲۰۰۸ پر می‌کشد. المپیک محل چالش‌هایی استثنایی و آوردگاهی متفاوت است و همیشه اتفاقات بزرگی در آن روی می‌دهد. ما در پکن شاهد آمادگی و کارهای بزرگ کشور میزبان بودیم و حالا همان میزان آمادگی را درکار انگلیس هم می‌بینیم. این رقابت‌ها می‌تواند فوتبال امیدها و این رده سنی را متجلی‌تر کند و از آنجا که هر تیم سه بازیکن مجاز بالای ۲۳ ساله را هم در خدمت دارد، برای کل تماشاگران و دوستداران این ورزش هم جذاب خواهد بود. منتها افسوس من این است که امسال ما آرژانتینی‌ها در این رقابت‌ها غایبیم. فکر می‌کنم ایراد از خودمان بود و با نوعی غرور به پیکارهای قهرمانی فوتبال جوانان آمریکای جنوبی که انتخابی المپیک هم بود، قدم گذاشتیم و چوبش را هم با حذف شدن خوردیم، اما اگر این مورد را که بیشتر مساله‌‌ای شخصی است، نادیده بگیریم، فوتبال این روزها در المپیک به بهترین شکل جاری است و ۱۶ تیم حاضر در صحنه هر چه در چنته دارند، رو می‌کنند. خاطرات این المپیک نیز هر چند من فقط تماشاگر آن هستم، به ذهنم پیوند خواهد خورد و امیدوارم سال ۲۰۱۶ دوباره به المپیک بروم؛ البته آن بار به عنوان یکی از سه بازیکن بزرگسال تیم ملی امید آرژانتین.