هنر ایرانی در کام خارجی‌ها خوش می‌نشیند

مصطفی فتوت، مینیاتوریست اصفهانی بتازگی موفق شده است نشان کیفیت و برتری صنایع دستی (مهر اصالت) یونسکو را در سال ۲۰۱۲ از آن خود کند. این هنرمند، مینیاتور را نزد پدرش استاد اکبر فتوت که استاد مینیاتور مکتب اصفهان بود، فرا گرفت و پس از آن در کنار استادان بزرگ دیگر از جمله: احمد اخوت‌پور و فتح‌الله عباسی تجربه آموخت. در سال ۱۳۶۷ در «روز ملی هنر» در یک حرکت نمادین یکی از آثار او به عنوان یادبود هنر مینیاتور اصیل ایرانی در قالب تمبر پستی منتشر شد. فتوت این روزها نمایشگاه‌های زیادی در خارج از ایران برگزار می‌کند. با او درباره لوح تقدیر یونسکو و نمایشگاه‌هایش گفت‌وگوی کوتاهی انجام دادیم. شنیدیم از یونسکو لوح تقدیر دریافت کردید. درباره آن صحبت کنید. تقدیرنامه‌ای است که فعلا میراث فرهنگی و صنایع دستی به صورت موقت داده تا اصل لوح را یونسکو بفرستد. این لوح را یونسکو برای چه کاری به شما داده است؟ این مهر اصالت و استاندارد کار یونسکو است. من یک‌نمونه از کارهای مینیاتورم را به سفارش صنایع دستی برای یونسکو فرستادم و آنها هم لوح اصالت در سال ۲۰۱۲ در رشته نگارگری را به من اهدا کردند. درباره نمایشگاه‌هایتان صحبت کنید. چه نمایشگاه‌هایی قرار است برگزار کنید؟ آنچه برنامه‌ریزی کرده‌ام این است که بیست و هشتم مارس (نهم فروردین) نمایشگاهی به صورت فردی در نیویورک برگزار خواهم کرد، اما از طرف میراث فرهنگی هم بیست و هشتم ژانویه (نهم بهمن) نمایشگاهی در فیتور اسپانیا خواهم داشت. چه تعداد اثر در این نمایشگاه‌ها عرضه می‌کنید؟ بستگی دارد. چند دوره است در فیتور اسپانیا شرکت می‌کنم. این نمایشگاه بیشتر حالت توضیح درباره هنر نگارگری ایران دارد. برای کسانی که طالب سفر به ایران و ایران‌شناسی هستند خیلی نمایشگاه خوبی است. فروش آثار هنری کشورمان بخصوص آثار خودتان را در نمایشگاه‌های خارج از کشور چگونه ارزیابی می‌کنید؟ من هفت، هشت سال است‌ در خارج از کشور نمایشگاه برگزار می‌کنم و مرتب به کشورهای دیگر سفر می‌کنم. استقبال از هنر ایرانی خیلی خوب است. به عنوان نمونه، ماه گذشته نمایشگاهی در میلان ایتالیا داشتم که حدود ۳۰۰ اثر برای فروش برده بودم که اکثرش هم به فروش رسید. خیلی از هنرمندان اصفهانی از بی‌توجهی به هنرشان گله دارند. ظاهرا خیلی از هنرهایی که در اصفهان روزگاری رواج داشته اکنون به فراموشی سپرده شده است. بله. این یکی از مشکلات ماست. به همین دلیل به نمایشگاه‌های خارجی می‌رویم. در حالی که باید خارجی‌ها بیایند و آثار ما را در کشور خودمان ببینند، وقتی آنها بیایند ارج و قرب هنرمندان ما هم بالاتر می‌رود، اما مشکلات زیاد است. یکسری مسائل اداری اجازه نمی‌دهد تا هنر ایرانی دیده شود. به عنوان مثال در نظر بگیرید اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی شهری مثل اصفهان مدیر ندارد، فقط سرپرست دارد. در حالی که در کشورهای دیگر این طور نیست. وقتی ما نمایشگاهی در خارج از کشور برگزار می‌کنیم حتی روزنامه‌های آنها درباره‌اش می‌نویسند. نمونه‌اش مطلبی بود که یکی از روزنامه‌های فرانسوی درباره نمایشگاهم در شهر Saint Remy De Provence نوشت. آنجا شهری در جنوب فرانسه با ۲۰ هزار نفر جمعیت است که صد گالری دارد. این نمایشگاه‌ها را با هزینه شخصی برگزار می‌کنید؟ من کاملا با هزینه شخصی در نمایشگاه‌های خارج از ایران شرکت می‌کنم. هزینه‌ها خیلی سنگین است، اما چون استقبال عالی است، باز هم شرکت می‌کنم.