کسی از فیس‌بوک‌بازان ایرانی خبر ندارد

همه جور نظری راجع به فیس‌بوک دادند. اعضای فیس‌بوک را می‌گویم. اما در بین نظرات‌شان بعضی‌هایشان حرف‌های متفاوتی داشتند. جالب بود که جمله «دنیا چقدر کوچیکه» بین بیشترشان تکرار می‌شد. حق هم دارند. این فضای بی‌مکان و بی‌زمان (اینترنت) برای خودش دهکده‌ای شده به وسعت جهان! «من تا حالا نزدیک به ۱۰ نفر از دوستان دوره دبستانم را پیدا کرده‌ام. البته بعد از این همه سال حرف خاصی نداریم که بزنیم. اما دیدن تغییرات‌شان، اینکه هر کدام‌شان کجا هستند و از آن جالب‌تر اینکه دوستان مشترک بعضی‌هایشان، دوستان فعلی من هستند برایم خیلی جالب است.» راستش من هم طراحی صفحات فیس‌بوک را دوست دارم و هم امکاناتی که به آدم می‌دهد را. من وقت زیادی برای معاشرت کردن با آدم‌ها ندارم. از طرف دیگر هزینه تلفنی صحبت کردن با دوستانم هم بالاست چون ساکن شهرستانم. اما در فیس‌بوک با هزینه کم می‌توان در آن واحد از چند نفر از دوستان خبر گرفت. همین باعث شده من احساس اجتماعی‌تر بودن بکنم. خیلی از افرادی که در لیست من هستند، کسانی‌اند که چون دوستان مشترک زیادی با آنها داشته‌ام در لیست دوستانم قرار گرفته‌اند. راستش خیلی وقت‌ها برایم خوب هم شده است. چون آنها از طریق فیس‌بوک در رابطه با کارهای هنری‌شان یا نمایشگاه‌ها و خیریه‌ها مرا هم در جریان گذاشته‌اند. راستش من زیاد اهل روزنامه خواندن و این‌جور حرف‌ها نیستم. به جای هر اخباری بیشتر خبرهای جالب را دوست دارم. در فیس‌بوک هم تا دل‌تان بخواهد خبرهای جالب بین افراد شیر (به اشتراک‌گذاری) می‌شود. من از طریق فیس‌بوک با دوستان صمیمی دوستانم آشنا شده‌ام و راستش از خیلی‌هایشان چیزهای خوبی یاد گرفته‌ام. مثلاً از استتوس دوستان مذهبی‌ام احادیث خوانده‌ام. دوستان هنری‌ام هم شعرهای زیبا را به اشتراک گذاشته‌اند که واقعاً خوب بوده است. من عضو فیس‌بوک شدم چون خیلی‌ها عضو هستند دیگر... انگار یک جوری کلاس شده... البته کلاس خوبی هم شده... آدم اصلاً احساس تنهایی نمی‌کند. یکی از خوبی‌های فیس‌بوک نجات دادن من از فراموش کردن تاریخ تولدهاست. (می‌خندد) من اگر ده بار هم از دوستی بپرسم تولدت کی است، آخرش هم یادم می‌رود. مثلاً فقط یادم می‌ماند که تولد فلانی توی آبان است. حالا کدام روزش، خدا می‌داند! اما فیس‌بوک اعلام می‌کند امروز تولد فلان دوستت است. من هم می‌روم و تبریک می‌گویم. خیلی خوب است! سرگرمی خوبی است. آدم هم با بقیه آدم‌ها حرف می‌زند، هم چیز یاد می‌گیرد و هم می‌تواند مثل وبلاگ‌نویسی در آن یادداشت بگذارد. سر آدم حسابی گرم می‌شود. تازه خیلی بهتر از وبلاگ‌نویسی هم هست. می‌شود خواننده‌هایت را دعوت کنی و حتی مشخص کنی دوست داری چه کسانی نوشته‌ات را بخوانند. من استتوس نوشتن را خیلی دوست دارم. گاهی وقت‌ها که دلم خیلی می‌گیرد می‌روم و حرف دلم را می‌نویسم. خوبی‌اش این است که خیلی زود می‌فهمم خیلی‌های دیگر همین ناراحتی را داشته‌اند. می‌فهمم فقط من تنها نبوده‌ام. یکی از بهترین کاربردهای فیس‌بوک برای من همین چند روز پیش اتفاق افتاد. من طرفدار (خودش می‌گوید فن) یکی از خواننده‌ها هستم (اسم خواننده را می‌گوید)، توی صفحه‌اش هم هستم. خبر دادند که کنسرت دارد. ما هم رفتیم بلیت خریدیم و به کنسرت رفتیم. وگرنه معلوم نبود خبردار بشویم یا نه! اما بین این همه نظر موافق، چند نفری هم نه به فیس‌بوک، بلکه به کل اینترنت اعتراض داشتند. - من یک مدتی همه‌اش اینترنت بودم. صبح چشمم را که باز می‌کردم وصل می‌شدم. از کار و زندگی انداخته بودم. البته شاید من هم بی‌جنبه بودم، ولی واقعاً نمی‌فهمیدم زمان چطوری می‌گذشت. بعد از یک مدت دیدم تمام نظم زندگی‌ام به هم ریخته. این شد که فعلاً (!) گذاشتمش کنار! فیس‌بوک خیلی خوب است. من هم دوستش دارم. فقط مشکل من این است که زیاد آدم اجتماعی‌ای نیستم. بیشتر دوست دارم توی حال خودم باشم و کسی کاری به کارم نداشته باشد. اما مثلاً یکهو یک اتفاقاتی ‌افتاد که من ترجیح دادم دیگر عضو نباشم. مثلاً از بعضی از بچه‌های دوران دبیرستان اصلاً خوشم نمی‌آمد. توی فیس‌بوک پیدایم کردند. خیلی ناراحت شدم چون ترجیح می‌دادم دیگر هیچ وقت هیچ اثری از آنها توی زندگی‌ام نباشد! نمی‌شد هم که درخواست دوستی‌شان را تایید نکنم. این شد که بعد از یک مدت خسته شدم و قید فیس‌بوک را زدم. به نظر من فراموشی نعمت بزرگی است. لازم است که آدم بعضی چیزها و بعضی آدم‌ها را فراموش کند. اما راستش با شبکه‌های اجتماعی یک خرده سخت می‌شود.